Έλλειψη ηγετών

Βιώνοντας τα τελευταία χρόνια την οικονομική κρίση που μαστίζει όλες τις χώρες και παρακολουθώντας τις εξελίξεις που διαδραματίζονται, όλοι συνειδητοποιούμε την έλλειψη ικανοποιητικής ηγεσίας. Οι αποφάσεις που λαμβάνονται στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και οι αποφάσεις που λαμβάνονται σε διεθνές επίπεδο, έχουν οδηγήσει σε μία κρίση δυσπιστίας. Μία κρίση που εκδηλώνεται όχι μόνο προς την κυβέρνηση, αλλά και προς τους συνανθρώπους μας.

Η μεγαλύτερη κρίση που βιώνουμε αυτήν την περίοδο είναι η κρίση αξιών: είναι τα ίδια μας τα πιστεύω, η νοοτροπία μας, η έλλειψη ομαδικότητας και κυρίως η έλλειψη μίας αυθεντικής ηγεσίας που θα δημιουργήσει το όραμα γι’ αυτήν τη χώρα.

Οι ιδανικότερες συνθήκες που μπορεί κάποιο άτομο να αναδειχθεί σε ικανοποιητικό ηγέτη είναι οι περίοδοι που βιώνουμε μία κρίση. Γιατί σε δύσκολες συνθήκες λαμβάνονται οι δύσκολες αποφάσεις. Γιατί στις δύσκολες περιόδους φαίνεται η τόλμη.  Παρόλο που οι συνθήκες είναι πρόσφορες για κάτι τέτοιο, δυστυχώς δεν έχουμε δει κάποια ηγετική μορφή.

Όλοι εκείνοι που εμφανίζονται σε εμάς ως ηγέτες δεν έχουν κάποιο συγκεκριμένο όραμα και στόχους. Ακολουθούν την κοινή γνώμη χωρίς να είναι σε θέση να τη διαμορφώσουν, να την εκπαιδεύσουν, να τη δημαγωγήσουν. Είναι φερέφωνα συμφερόντων και ατομικών στόχων, αναπαράγοντας τις απόψεις μίας ολιγαρχίας.

Όλοι, λοιπόν, αυτοί είναι αναποτελεσματικοί διαχειριστές οι οποίοι επιβεβαιώνουν την ανικανότητα τους σε όλες τις κρίσιμες αποφάσεις που έχουν κληθεί  να λάβουν. Οι οποίοι έχουν καταφέρει να ντροπιάσουν τους λαούς τους, να ξεπουλήσουν τις χώρες τους και τα πιστεύω τους, να υποβαθμίσουν το κράτος τους.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μία εμπνευσμένη ηγεσία, ανθρώπους που θα οδηγήσουν τους λαούς τους, που θα εγείρουν το κοινό αίσθημα και την ομαδικότητα, που θα επαναφέρουν το συλλογικό συμφέρον. Ηγέτες αποφασιστικούς και έτοιμους να αντιμετωπίσουν κάθε δυσκολία. Άτομα που δεν θα διστάσουν να ορθώσουν το ανάστημά τους σε αποφάσεις και μέτρα δυσβάστακτα. Με λίγα λόγια, ηγέτες που θα μείνουν στην ιστορία.

*published by www.thinkfree.gr

Η ανησυχία για την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ

Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι ΗΠΑ αποτελούν την μοναδική παγκόσμια υπερδύναμη, στοχεύοντας στην διατήρηση της δημοκρατίας, της συνεργασίας και στην προώθηση του παγκόσμιου εμπορίου. Γνωρίζοντας, λοιπόν, αυτό το τρίπτυχο, η ανακοίνωση  των αμυντικών περικοπών της χώρας δημιούργησε πολλά ερωτηματικά και τροφοδότησε διάφορα σενάρια σχετικά με το μέλλον της αμερικανικής χώρας και τα προβλήματα που αυτή αντιμετωπίζει.
    Είναι γεγονός ότι το ύψος των αμερικανικών αμυντικών δαπανών ήταν τεράστιο. Ισχύει ότι οι δαπάνες των ΗΠΑ ήταν πολύ μεγαλύτερες από τις άλλες χώρες, όχι όμως για να μπορέσει να διατηρηθεί στην κορυφή αλλά για το λόγο ότι η τεχνολογική πρόοδος της ήταν τέτοια που τα ποσά που έπρεπε να δαπανηθούν για την έρευνα, την ανάπτυξη αλλά και την διατήρηση της στρατιωτικής ποιότητας της χώρας είχαν αυξηθεί δραματικά.  Οι ΗΠΑ είχαν πρωτοστατήσει πολλών επιχειρήσεων στο παρελθόν στοιχίζοντάς της όχι μόνο υπέρογκα ποσά, όπως στην περίπτωση του Αφγανιστάν, αλλά και αρκετούς συμμάχους τους, όπως την Τουρκία.  Αντιλαμβάνοντας και αναγνωρίζοντας ότι η χώρα είχε εισέλθει σε έναν φαύλο κύκλο δαπανών, αντιλήφθηκε ότι προκειμένου να μπορέσει να επιβιώσει είναι αναγκαίο το «κούρεμα» των αμυντικών δαπανών της, γεγονός που συμβαδίζει και με την άποψη των αμερικανικών πολιτών.
Το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι κατά πόσο μία τέτοια κίνηση επηρεάζει την ισχύ της αμερικανικής υπερδύναμης. Η ισχύς μίας χώρας αποτελεί απόρροια ενός μεγάλου αριθμού παραγόντων εκ των οποίων μετρήσιμοι είναι η στρατιωτική δύναμη και η οικονομική της κατάσταση. Όσον αφορά στην στρατιωτική δύναμη, η Αμερική έχει καταφέρει να βρίσκεται πολύ μπροστά, αφήνοντας αρκετά πίσω της τους υπόλοιπους συμμάχους της. Όσον αφορά όμως στην οικονομική της κατάσταση, τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα: η συνεισφορά της Αμερικής στο παγκόσμιο ΑΕΠ έχει μειωθεί κατά 3% ενώ αντιθέτως, η συνεισφορά της Κίνας έχει αυξηθεί.
Αυτό όμως δεν συνιστά λόγο ανησυχίας για την Αμερική. Κι αυτό γιατί σε περίπτωση που οι ΗΠΑ αισθανθούν ότι απειλούνται, εξακολουθούν να έχουν την ικανότητα, την ταχύτητα αλλά και τα μέσα για να επιβληθούν.
Παρόλα αυτά, γίνεται μία προσπάθεια ανασυγκρότησης της αμερικανικής κοινωνίας και οικονομίας. Γίνεται μία προσπάθεια να απαλλαχθεί ο αμερικανός πολίτης από το δυσβάστακτο βάρος της υψηλής αμερικανικής φορολογίας, ποσών που έχουν φτάσει σε ένα υπέρογκο ύψος και που έχουν οδηγήσει τους αμερικανούς να υποστηρίζουν ότι οι ΗΠΑ πρέπει να μοιραστούν τον ρόλο του θεματοφύλακα με τους συμμάχους τους. Ακόμη, γίνεται μίας προσπάθεια εξοικονόμησης πόρων ώστε να μπορέσει η αμερικανική κυβέρνηση μελλοντικά, και μετά την πάροδο της δύσκολης οικονομικής κατάστασης που μαστίζει τις περισσότερες χώρες, να επιστρέψει στη μάχη της τεχνολογικής ανάπτυξης.
Καταλήγοντας, λοιπόν,  η ανακοίνωση για την μείωση των αμυντικών δαπανών της Αμερικής δεν θα πρέπει να ενθαρρύνει σενάρια για αντικατάσταση της υπερδύναμης, ούτε να δημιουργεί ερωτηματικά.  Άλλωστε, η θέση της στην παγκόσμια κατάταξη είναι αποτέλεσμα πολιτικών ετών, καλών σχεδιασμών, προγραμματισμών και ριψοκίνδυνων αποφάσεων. Κανένα κράτος δεν θα ρίσκαρε την επιβίωσή του και δεν θα εξάλειφε από μόνο του το παρελθόν του. Ειδικά στην περίπτωση της Αμερικής, τα περιθώρια λάθους είναι μηδενικά. 

* published by www.thinkfree.gr

Το Ιράν και πάλι μπροστά

Η ανησυχία, η συνεχής κινητικότητα και οι απρόβλεπτες εξελίξεις εξακολουθούν να χαρακτηρίζουν το διεθνές περιβάλλον και τις αποφάσεις των κρατών. Στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν, τα κράτη προχωρούν σε βιαστικές και αλόγιστες  κινήσεις και αποφάσεις οι οποίες επιδεινώνουν ακόμη πιο πολύ τις διακρατικές σχέσεις.
    Το Ιράν είναι μία χώρα η οποία έχει απασχολήσει και συνεχίζει να απασχολεί τους διεθνείς οργανισμούς, τα υπόλοιπα κράτη αλλά και τα μέσα ενημέρωσης. Το θέμα το οποίο έχει κατεξοχήν προβληματίσει είναι το πυρηνικό του πρόγραμμα. Το Ιράν ισχυρίζεται ότι πρόκειται για ένα πρόγραμμα το οποίο θα οδηγήσει στην εκμετάλλευση της πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς, κάτι που δεν συνάδει με την άποψη των δυτικών χωρών.
    Αυτή η διαφωνία και αυτή η αντιπαράθεση είναι εκείνη που έχει οδηγήσει στην λήψη ακραίων μέτρων. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ έχει επιβάλλει αρκετές φορές οικονομικές κυρώσεις στη χώρα, η ΕΕ φέρεται να έχει συμφωνήσει «επί της αρχής» να επιβάλει εμπάργκο στην εισαγωγή πετρελαίου από το Ιράν ενώ  ο καναδός πρωθυπουργός δηλώνει ότι η χώρα αποτελεί τη πιο σοβαρή απειλή για την ειρήνη.
    Ποια είναι όμως η στάση της ασιατικής χώρας και ποιο θα είναι το κόστος σε ένα ενδεχόμενο εμπάργκο? Η ΕΕ αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη αγορά για το ιρανικό πετρέλαιο μετά την Κίνα. Συνεπώς, η απόφαση αυτή θα έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της τιμής του πετρελαίου, όχι μόνο σε ευρωπαϊκό επίπεδο αλλά και σε διεθνές. Επί της ουσίας όμως, η ιρανική χώρα δεν θα πληγεί σοβαρά. Κι αυτό γιατί αφενός το κόστος του εμπάργκο θα μπορέσει να το καλύψει μέσα σε τρία χρόνια, αφετέρου η πολιτική ηγεσία της χώρας θα λάβει δραστικότερα μέτρα για τη συνέχιση του προγράμματος. Γνωρίζοντας όμως ότι έχει χάσει την εμπιστοσύνη και την υποστήριξη της διεθνούς κοινότητας, έχει επιδοθεί σε μία προσπάθεια αναζήτησης εταίρων. Χαρακτηριστική, άλλωστε, είναι η περιοδεία την οποία θα πραγματοποιήσει ο πρόεδρος της ισλαμικής δημοκρατίας στην λατινική Αμερική.
     Πρέπει, όμως, να κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα. Το Ιράν αποτελεί μία χώρα που  αψήφησε τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας αδιαφορώντας για τις επικείμενες κυρώσεις και η οποία ορθώνει το ανάστημά της κόντρα στις ισχυρότερες χώρες του πλανήτη, χωρίς αμφιβολία, φόβο ή δεύτερη σκέψη. Αποτελεί έναν παράγοντα που γνωρίζει τη δυναμική του στο διεθνές περιβάλλον και τα πλήγματα που μπορεί να επιφέρει στην αγορά πετρελαίου. Αποτελεί έναν δρώντα που αναγνωρίζει τις οικονομικές του δυνατότητες και τη θέση που κατέχει.
    Συνεπώς, όλα τα παραπάνω δεν είναι αρκετά για να περιοριστεί η δράση της πολιτικής ηγεσίας του Ιράν. Η ακόμη καλύτερα, η μεμονωμένη λήψη αποφάσεων και ενεργειών δεν μπορεί να επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα.  Δραστικότερα μέτρα ή συνδυασμοί ενεργειών είναι πιο πιθανό να έχουν θετικό αντίκτυπο. Άλλωστε μιλάμε για μία χώρα που δεν φοβάται τίποτα. Μήπως θα πρέπει, λοιπόν, και οι ηγεσίες των δυτικών χωρών να προβούν σε ριζοσπαστικότερες αποφάσεις?

* published by www.thinkfree.gr

Ως πότε θα κοιμόμαστε?

christina.zacharia@gmail.com

Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας έχει βρεθεί στο παρασκήνιο αφού κανένας πρωθυπουργός, υπουργός εξωτερικών ή σύμβουλος πολιτικής ηγεσίας δεν μπόρεσε να ορθώσει το ανάστημά του και να προβεί σε ριζοσπαστικές λύσεις, ικανές να αναδείξουν τη δυναμική της χώρας μας.

Η καταδίκη της Ελλάδας από το Δικαστήριο της Χάγης ήταν ο λόγος για να επιστρέψει, έστω και παροδικά, το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ στο προσκήνιο. Ο λόγος όμως που επέστρεψε δεν ήταν, φυσικά, για να λυθεί, αλλά για να αναζητηθούν οι υπαίτιοι της καταδίκης της χώρας και να αξιολογηθούν διάφορες λύσεις που δεν θα οδηγούσαν σ’ αυτό το αποτέλεσμα.

Κι ενώ ο κ. Γκρούεφσκι, πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να καλεί τους πολιτικούς αρχηγούς σε συνομιλίες με θέμα την επίλυση του ονόματος της γείτονας χώρας, η απάντηση που παίρνει, ακόμη και μετά την καταδίκη, είναι αρνητική. Εντύπωση, μάλιστα, μου προκάλεσε το γεγονός ότι αρχηγός ελληνικού πολιτικού κόμματος αναφέρθηκε στην ΠΓΔΜ με το όνομα «Μακεδονία» και δεν υπήρξε καμία αντίδραση, καμία αναφορά.

Ανήμποροι, φαινομενικά, να αντιδράσουμε, βυθιζόμαστε όλο και πιο πολύ στη μισαλλοδοξία μας, αδιαφορώντας για τα αποτελέσματα και τις συνέπειες που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε, εν καιρώ, εξαιτίας της απάθειάς μας. Αδιαφορώντας για τις συνέπειες των αποφάσεων και των πράξεών μας, εξακολουθούμε να κοιτάζουμε υπεροπτικά τους γύρω μας προκαλώντας, όπως .άλλωστε έγραψε κι ο Νίτσε, «μια οργή ποτισμένη με μίσος εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του».

Πρέπει, επιτέλους να μπει ένας τέλος σ’ όλα αυτά. Πρέπει να λυθεί το πρόβλημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ το οποίο ταλαιπωρεί αμφότερες τις χώρες εδώ και 20 χρόνια. Επιβάλλεται να αναλάβουμε δράση ώστε η εξωτερική μας πολιτική να αναβιώσει και πάλι. Επείγει να επανακτήσουμε την εθνική μας κυριαρχία και να γίνουμε οι κύριοι των εθνικών μας αποφάσεων και δράσεων. Αυτό που φοβούνται όλοι σε μας, και προσπαθούν να μας περιορίσουν, είναι οι δυνατότητές μας: ανατρέχοντας στο παρελθόν οι Έλληνες έχουμε να επιδείξουμε ποικίλα κατορθώματα, μεγάλη αντοχή και σπουδαία αποφασιστικότητα. Τι θα γίνει, λοιπόν, αν ξυπνήσουμε?

* Published by www.thinkfree.gr

Μήπως το πρόβλημα ήταν η ισχύς της Μεσογείου?

Γράφει η Χριστίνα Ζαχαρία/ Πολιτικός επιστήμονας/ christina.zacharia@gmail.com

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ότι ίσως αυτά που ζούμε είναι αποτέλεσμα μίας πολύ καλά στημένης συνωμοσίας? Ότι ίσως όλα τα γεγονότα που διαδραματίζονται, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και στα γειτονικά κράτη, αποτελούν μία πολιτική σκοπιμότητα στα πλαίσια ενός σεναρίου που δεν μπορούμε να φανταστούμε?

Είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι από εσάς θα απαντήσετε καταφατικά. Θα σας δώσω όμως τη δική μου εκδοχή, μία εκδοχή την οποία είμαι σίγουρη ότι δεν έχετε ποτέ φανταστεί.

Το 2008, ο Νικολά Σαρκοζί εξέφρασε το δικό του όραμα, το όραμα της Μεσογειακής Ένωσης. Ένα όραμα το οποίο δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ στα πλαίσια της αρχικής σύλληψής του αλλά για το οποίο κινητοποιήθηκαν και δραστηριοποιήθηκαν τα Υπουργεία Εξωτερικών όλων των μεσογειακών χωρών. Όραμα του γάλλου προέδρου ήταν σ’ αυτήν την ένωση να συμμετέχουν μόνο οι μεσογειακές χώρες, γεγονός το οποίο προκάλεσε την αντίδραση της Γερμανίας καθώς κάτι τέτοιο θα έβαζε φρένο στα σχέδια της χώρας στην είσοδό της στην Ένωση.

Όμως, η γεωγραφική τοποθέτηση της Ένωσης δεν ήταν καθόλου τυχαία. Οι λόγοι ποικίλοι: οι γεωστρατηγικές θέσεις των κρατών, οι αυτάρκειά τους σε επίπεδο ενεργειακών αναγκών, το επίπεδο ναυσιπλοΐας τους.

Από το 2009 κι έπειτα, η γενικότερη κρίση που μαστίζει αυτή την περίοδο την ανθρωπότητα, εντοπίζεται εντονότερα σε εκείνες τις χώρες οι οποίες θα απάρτιζαν αρχικά την Μεσογειακή Ένωση: στην Ελλάδα η βαθιά οικονομική κρίση είχε ως αποτέλεσμα την προσφυγή της χώρας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο,  στην Αίγυπτο έχουμε τις ποικίλες εξεγέρσεις που καταλήγουν σε αιματηρές συγκρούσεις, στη Λιβύη έχουμε την ανατροπή του καθεστώτος του Καντάφι, στην Κύπρο την έκρηξη που σημειώθηκε στην ναυτική βάση της μεγαλονήσου η οποία μέχρι και σήμερα απασχολεί την πολιτική της ηγεσία.

Σε περίπτωση που η Μεσογειακή Ένωση είχε πραγματοποιηθεί σύμφωνα με την αρχική σύλληψη της ιδέας, θα οδηγούσε σε μία ισχυρή και αυτάρκη ένωση χωρών η οποία θα οδηγούσε στον παραγκωνισμό της Γερμανίας αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κάτι τέτοιο, φυσικά, θα κατέληγε σε αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων, όχι μόνο στην περιοχή, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Σκεφτείτε ότι εμείς αποτελούμε τα πιόνια σε ένα παιχνίδι που παίζεται εν αγνοία μας. Αναρωτηθείτε τη θέση στην οποία θα βρισκόταν σήμερα η Ελλάδα και τον στρατηγικό της ρόλο. Φανταστείτε την ισχύ που θα αποκτούσε η χώρα σε περίπτωση που το σχέδιο του γάλλου προέδρου πραγματοποιούνταν.

Τίποτα, όμως, δεν είναι τυχαίο. Πάντα τα συμφέροντα ορισμένων χωρών θα βρίσκονται στην κορυφή και πάντα η βούληση της πολιτικής ηγεσίας των χωρών θα υποτάσσεται στα σχέδια των ισχυρότερων.

* Published by www.thinkfree.gr

Τα διδάγματα του παρελθόντος

christina.zacharia@gmail.com

Το παρελθόν υπάρχει για να υπενθυμίζει σε όλους μας λάθη, απερισκεψίες, επιλογές που μας έχουν στοιχειώσει. Ακόμη πιο σημαντικές είναι οι αποφάσεις που λαμβάνουν οι κυβερνήσεις, εξ ονόματος μας, και επηρεάζουν, είτε άμεσα είτε έμμεσα, εμάς.

Όλοι θυμόμαστε το τραγικό γεγονός της Φουκουσίμα, που στιγμάτισε όχι μόνο το ιαπωνικό νησί, αλλά και ολόκληρη την ανθρωπότητα. Πολλοί είχαμε πιστέψει ότι εξ’ αιτίας αυτού του πυρηνικού ατυχήματος, οι πανταχού κυβερνήσεις θα ήταν πιο σκεπτικές, διαλλακτικές και μετρημένες στις «πυρηνικές» αποφάσεις τους. Σε πείσμα όμως όσων πίστευαν ότι το πυρηνικό δυστύχημα θα σηματοδοτούσε την ανάσχεση της χρήσης πυρηνικής ενέργειας παγκοσμίως, η Φινλανδία ανακοίνωσε την πρώτη, στη μετα- Φουκουσίμα εποχή, τοποθεσία στον πλανήτη όπου θα κατασκευαστεί νέα μονάδα.

Η σκανδιναβική χώρα εμμένει στην ενεργειακή αποδέσμευσή της από τη Ρωσία, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που μπορούν να έχουν οι αποφάσεις της. Ούτε η Γερμανία, η τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία παγκοσμίως, δεν στάθηκε αρκετή για να προβληματίσει και να αποτρέψει την Φιλανδική κυβέρνηση, όταν λίγους μήνες πριν διεμήνυσε με ανακοίνωση το κλείσιμο 17 πυρηνικών της εργοστασίων.

Η Φινλανδία αποτελεί ένα επίκαιρο παράδειγμα των αποφάσεων που λαμβάνονται στο βωμό του χρήματος. Μία χώρα, η οποία πρόσφατα γνώρισε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη, ψάχνει να βρει τρόπους να καταστεί μία μεγάλη ευρωπαϊκή οικονομική δύναμη, αδιαφορώντας για το πρόσφατο παρελθόν και τα διδάγματά του.

Η αλήθεια είναι ότι ακόμη δεν έχουμε μάθει τις ακριβείς συνέπειες του ιαπωνικού ατυχήματος. Όχι επειδή οι επιστήμονες δεν έχουν προβεί σε αντίστοιχες μελέτες, μετρήσεις και εκτιμήσεις των επιπτώσεων του πυρηνικού δυστυχήματος, αλλά γιατί δεν έχουν μπορέσει να μετρήσουν τις επιπτώσεις αυτές και να φανταστούν το εύρος τους. Όταν, λοιπόν, όλα αυτά είναι διεθνώς γνωστά, δεν μπορώ να καταλάβω την ευκολία με την οποία μία κυβέρνηση προχωρεί σε μία τέτοιου είδους ανακοίνωση. Επίσης, δεν μπορώ να κατανοήσω την ευκολία με την οποία μία τέτοια απόφαση γίνεται δεκτή από τον σκανδιναβικό λαό και δεν μπορώ να δικαιολογήσω την απάθεια του ευρωπαϊκού χώρου.

Βρισκόμαστε σε μία περίοδο όπου η οικονομική κρίση μεσουρανεί στις συζητήσεις μας. Στους ευρωπαϊκούς κόλπους μονοπωλεί το ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο θα σωθούμε οικονομικά. Πρέπει όμως να σκουντήξει, κάποιος,  τους ευρωπαίους ηγέτες και να τους ξυπνήσει, γιατί δεν εξαρτώνται τα πάντα από τις οικονομικές αποφάσεις. Ευρωπαϊκοί λαοί και διεθνής χώρος δεν θα υπάρχουν αν συνεχίσουμε να απαξιώνουμε με τέτοιο τρόπο τις καταστροφικές συνέπειες που μπορεί να έχει η απρόσκοπτη χρήση της πυρηνικής ενέργειας. Ας ενεργήσουμε, λοιπόν, όσο είναι νωρίς ακόμη μήπως και αποτραπεί ένας νέος γειτονικός κίνδυνος.

*published by www.thinkfree.gr

Στρατιωτική αδράνεια…

christina.zacharia@gmail.com

                                                                                                                                   

Η χώρα έχει παραδοθεί πλέον στα χέρια τρίτων, ακολουθώντας μία πορεία που έχουν προδιαγράψει άλλοι για εμάς, χωρίς εμάς. Οι μηχανισμοί μας έχουν παραλύσει και αδυνατούμε να απαντήσουμε, να αντιδράσουμε, να ορθώσουμε το ανάστημά μας σε κάθε δήλωση, πρόκληση και κίνηση δεχόμαστε είτε από το εσωτερικό είτε από το εξωτερικό.

Θέλω να σταθώ στην τουρκική δωρεά στρατιωτικού εξοπλισμού στα Σκόπια. Παρόλο που αυτού του είδους η σχέση δεν αποτελεί ένα πρωτοφανές φαινόμενο, η συχνότητα τέτοιου είδους ανταλλαγών είναι ανησυχητική. Έως και σήμερα, το ύψος αυτών των δωρεών ανέρχεται στα 15 εκατομμύρια δολάρια, με το ποσό να ανεβαίνει κι άλλο στα τέλη του έτους, όπως δήλωσε η τουρκική πλευρά. Μάλιστα, σύμφωνα με παλαιότερη δήλωση τούρκου πρέσβη στα Σκόπια, οι δύο χώρες πρέπει να δώσουν από κοινού τον αγώνα για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ.

Η γειτονική χώρα αξιοποιεί στο έπακρο τον ανερχόμενο ρόλο της Τουρκίας σε ανατολική Μεσόγειο και Ασία, φροντίζοντας να συντηρεί και να διατηρεί τις σχέσεις φιλίας με την ασιατική χώρα.

Η ελληνική πλευρά στο άκουσμα αυτής της είδησης παρέμεινε αδρανής. Αδρανής εδώ και χρόνια στο να μπορέσει να αξιοποιήσει τη θέση της σε διεθνές επίπεδο και να μπορέσει να αναπτύξει τέτοιου είδους δοσοληψίες. Έχουμε περιοριστεί στο να αγοράζουμε τον στρατιωτικό μας εξοπλισμό από τους εταίρους εκείνους που μας δανείζουν, ώστε να παίρνουν τα χρήματά τους πίσω, και μάλιστα σε διπλάσιες τιμές από εκείνες στις οποίες αγοράζει η γειτονική Τουρκία!

Η εξωτερική μας πολιτική έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως μετριοπαθής. Εγώ θα την χαρακτηρίσω ως ανύπαρκτη. Διότι ποτέ δεν εκμεταλλευτήκαμε την γεωπολιτική μας θέση, διότι οι περιπτώσεις στις οποίες κληθήκαμε να αντιδράσουμε σε μία πρόκληση, και όντως αντιδράσαμε, ήταν ελάχιστες, διότι έχουμε μάθει να σκύβουμε το κεφάλι. Έχουμε μάθει το διεθνές περιβάλλον, και κυρίως τους εταίρους μας, να λαμβάνουν τις αποφάσεις που θέλουν για εμάς, χωρίς εμάς.

Η οικονομική μας αποδυνάμωση έχει επιτρέψει τα γειτονικά κράτη να αποφασίζουν για εμάς και εμείς να κοιτάμε τις εξελίξεις αμέτοχοι. Έως πότε πια μέχρι να ορθώσουμε το ανάστημά μας? Έως πότε μέχρι να θέσουμε τους όρους μας σε ένα παιχνίδι αλληλεξάρτησης και αλληλοτροφοδότησης?

* published by www.thinkfree.gr