Ως πότε θα κοιμόμαστε?

christina.zacharia@gmail.com

Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας έχει βρεθεί στο παρασκήνιο αφού κανένας πρωθυπουργός, υπουργός εξωτερικών ή σύμβουλος πολιτικής ηγεσίας δεν μπόρεσε να ορθώσει το ανάστημά του και να προβεί σε ριζοσπαστικές λύσεις, ικανές να αναδείξουν τη δυναμική της χώρας μας.

Η καταδίκη της Ελλάδας από το Δικαστήριο της Χάγης ήταν ο λόγος για να επιστρέψει, έστω και παροδικά, το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ στο προσκήνιο. Ο λόγος όμως που επέστρεψε δεν ήταν, φυσικά, για να λυθεί, αλλά για να αναζητηθούν οι υπαίτιοι της καταδίκης της χώρας και να αξιολογηθούν διάφορες λύσεις που δεν θα οδηγούσαν σ’ αυτό το αποτέλεσμα.

Κι ενώ ο κ. Γκρούεφσκι, πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να καλεί τους πολιτικούς αρχηγούς σε συνομιλίες με θέμα την επίλυση του ονόματος της γείτονας χώρας, η απάντηση που παίρνει, ακόμη και μετά την καταδίκη, είναι αρνητική. Εντύπωση, μάλιστα, μου προκάλεσε το γεγονός ότι αρχηγός ελληνικού πολιτικού κόμματος αναφέρθηκε στην ΠΓΔΜ με το όνομα «Μακεδονία» και δεν υπήρξε καμία αντίδραση, καμία αναφορά.

Ανήμποροι, φαινομενικά, να αντιδράσουμε, βυθιζόμαστε όλο και πιο πολύ στη μισαλλοδοξία μας, αδιαφορώντας για τα αποτελέσματα και τις συνέπειες που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε, εν καιρώ, εξαιτίας της απάθειάς μας. Αδιαφορώντας για τις συνέπειες των αποφάσεων και των πράξεών μας, εξακολουθούμε να κοιτάζουμε υπεροπτικά τους γύρω μας προκαλώντας, όπως .άλλωστε έγραψε κι ο Νίτσε, «μια οργή ποτισμένη με μίσος εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του».

Πρέπει, επιτέλους να μπει ένας τέλος σ’ όλα αυτά. Πρέπει να λυθεί το πρόβλημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ το οποίο ταλαιπωρεί αμφότερες τις χώρες εδώ και 20 χρόνια. Επιβάλλεται να αναλάβουμε δράση ώστε η εξωτερική μας πολιτική να αναβιώσει και πάλι. Επείγει να επανακτήσουμε την εθνική μας κυριαρχία και να γίνουμε οι κύριοι των εθνικών μας αποφάσεων και δράσεων. Αυτό που φοβούνται όλοι σε μας, και προσπαθούν να μας περιορίσουν, είναι οι δυνατότητές μας: ανατρέχοντας στο παρελθόν οι Έλληνες έχουμε να επιδείξουμε ποικίλα κατορθώματα, μεγάλη αντοχή και σπουδαία αποφασιστικότητα. Τι θα γίνει, λοιπόν, αν ξυπνήσουμε?

* Published by www.thinkfree.gr

Μήπως το πρόβλημα ήταν η ισχύς της Μεσογείου?

Γράφει η Χριστίνα Ζαχαρία/ Πολιτικός επιστήμονας/ christina.zacharia@gmail.com

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ότι ίσως αυτά που ζούμε είναι αποτέλεσμα μίας πολύ καλά στημένης συνωμοσίας? Ότι ίσως όλα τα γεγονότα που διαδραματίζονται, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και στα γειτονικά κράτη, αποτελούν μία πολιτική σκοπιμότητα στα πλαίσια ενός σεναρίου που δεν μπορούμε να φανταστούμε?

Είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι από εσάς θα απαντήσετε καταφατικά. Θα σας δώσω όμως τη δική μου εκδοχή, μία εκδοχή την οποία είμαι σίγουρη ότι δεν έχετε ποτέ φανταστεί.

Το 2008, ο Νικολά Σαρκοζί εξέφρασε το δικό του όραμα, το όραμα της Μεσογειακής Ένωσης. Ένα όραμα το οποίο δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ στα πλαίσια της αρχικής σύλληψής του αλλά για το οποίο κινητοποιήθηκαν και δραστηριοποιήθηκαν τα Υπουργεία Εξωτερικών όλων των μεσογειακών χωρών. Όραμα του γάλλου προέδρου ήταν σ’ αυτήν την ένωση να συμμετέχουν μόνο οι μεσογειακές χώρες, γεγονός το οποίο προκάλεσε την αντίδραση της Γερμανίας καθώς κάτι τέτοιο θα έβαζε φρένο στα σχέδια της χώρας στην είσοδό της στην Ένωση.

Όμως, η γεωγραφική τοποθέτηση της Ένωσης δεν ήταν καθόλου τυχαία. Οι λόγοι ποικίλοι: οι γεωστρατηγικές θέσεις των κρατών, οι αυτάρκειά τους σε επίπεδο ενεργειακών αναγκών, το επίπεδο ναυσιπλοΐας τους.

Από το 2009 κι έπειτα, η γενικότερη κρίση που μαστίζει αυτή την περίοδο την ανθρωπότητα, εντοπίζεται εντονότερα σε εκείνες τις χώρες οι οποίες θα απάρτιζαν αρχικά την Μεσογειακή Ένωση: στην Ελλάδα η βαθιά οικονομική κρίση είχε ως αποτέλεσμα την προσφυγή της χώρας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο,  στην Αίγυπτο έχουμε τις ποικίλες εξεγέρσεις που καταλήγουν σε αιματηρές συγκρούσεις, στη Λιβύη έχουμε την ανατροπή του καθεστώτος του Καντάφι, στην Κύπρο την έκρηξη που σημειώθηκε στην ναυτική βάση της μεγαλονήσου η οποία μέχρι και σήμερα απασχολεί την πολιτική της ηγεσία.

Σε περίπτωση που η Μεσογειακή Ένωση είχε πραγματοποιηθεί σύμφωνα με την αρχική σύλληψη της ιδέας, θα οδηγούσε σε μία ισχυρή και αυτάρκη ένωση χωρών η οποία θα οδηγούσε στον παραγκωνισμό της Γερμανίας αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κάτι τέτοιο, φυσικά, θα κατέληγε σε αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων, όχι μόνο στην περιοχή, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Σκεφτείτε ότι εμείς αποτελούμε τα πιόνια σε ένα παιχνίδι που παίζεται εν αγνοία μας. Αναρωτηθείτε τη θέση στην οποία θα βρισκόταν σήμερα η Ελλάδα και τον στρατηγικό της ρόλο. Φανταστείτε την ισχύ που θα αποκτούσε η χώρα σε περίπτωση που το σχέδιο του γάλλου προέδρου πραγματοποιούνταν.

Τίποτα, όμως, δεν είναι τυχαίο. Πάντα τα συμφέροντα ορισμένων χωρών θα βρίσκονται στην κορυφή και πάντα η βούληση της πολιτικής ηγεσίας των χωρών θα υποτάσσεται στα σχέδια των ισχυρότερων.

* Published by www.thinkfree.gr