Στρατιωτική αδράνεια…

christina.zacharia@gmail.com

                                                                                                                                   

Η χώρα έχει παραδοθεί πλέον στα χέρια τρίτων, ακολουθώντας μία πορεία που έχουν προδιαγράψει άλλοι για εμάς, χωρίς εμάς. Οι μηχανισμοί μας έχουν παραλύσει και αδυνατούμε να απαντήσουμε, να αντιδράσουμε, να ορθώσουμε το ανάστημά μας σε κάθε δήλωση, πρόκληση και κίνηση δεχόμαστε είτε από το εσωτερικό είτε από το εξωτερικό.

Θέλω να σταθώ στην τουρκική δωρεά στρατιωτικού εξοπλισμού στα Σκόπια. Παρόλο που αυτού του είδους η σχέση δεν αποτελεί ένα πρωτοφανές φαινόμενο, η συχνότητα τέτοιου είδους ανταλλαγών είναι ανησυχητική. Έως και σήμερα, το ύψος αυτών των δωρεών ανέρχεται στα 15 εκατομμύρια δολάρια, με το ποσό να ανεβαίνει κι άλλο στα τέλη του έτους, όπως δήλωσε η τουρκική πλευρά. Μάλιστα, σύμφωνα με παλαιότερη δήλωση τούρκου πρέσβη στα Σκόπια, οι δύο χώρες πρέπει να δώσουν από κοινού τον αγώνα για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ.

Η γειτονική χώρα αξιοποιεί στο έπακρο τον ανερχόμενο ρόλο της Τουρκίας σε ανατολική Μεσόγειο και Ασία, φροντίζοντας να συντηρεί και να διατηρεί τις σχέσεις φιλίας με την ασιατική χώρα.

Η ελληνική πλευρά στο άκουσμα αυτής της είδησης παρέμεινε αδρανής. Αδρανής εδώ και χρόνια στο να μπορέσει να αξιοποιήσει τη θέση της σε διεθνές επίπεδο και να μπορέσει να αναπτύξει τέτοιου είδους δοσοληψίες. Έχουμε περιοριστεί στο να αγοράζουμε τον στρατιωτικό μας εξοπλισμό από τους εταίρους εκείνους που μας δανείζουν, ώστε να παίρνουν τα χρήματά τους πίσω, και μάλιστα σε διπλάσιες τιμές από εκείνες στις οποίες αγοράζει η γειτονική Τουρκία!

Η εξωτερική μας πολιτική έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως μετριοπαθής. Εγώ θα την χαρακτηρίσω ως ανύπαρκτη. Διότι ποτέ δεν εκμεταλλευτήκαμε την γεωπολιτική μας θέση, διότι οι περιπτώσεις στις οποίες κληθήκαμε να αντιδράσουμε σε μία πρόκληση, και όντως αντιδράσαμε, ήταν ελάχιστες, διότι έχουμε μάθει να σκύβουμε το κεφάλι. Έχουμε μάθει το διεθνές περιβάλλον, και κυρίως τους εταίρους μας, να λαμβάνουν τις αποφάσεις που θέλουν για εμάς, χωρίς εμάς.

Η οικονομική μας αποδυνάμωση έχει επιτρέψει τα γειτονικά κράτη να αποφασίζουν για εμάς και εμείς να κοιτάμε τις εξελίξεις αμέτοχοι. Έως πότε πια μέχρι να ορθώσουμε το ανάστημά μας? Έως πότε μέχρι να θέσουμε τους όρους μας σε ένα παιχνίδι αλληλεξάρτησης και αλληλοτροφοδότησης?

* published by www.thinkfree.gr

Μεσανατολική κινητοποίηση για το Παλαιστινιακό

christina.zacharia@gmail.com

Το αίτημα για ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος ήταν η αφορμή για τις τελευταίες κινητοποιήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Κι ενώ οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων είχαν παγώσει εδώ και ένα χρόνο, το ζήτημα ξαναβρέθηκε στο προσκήνιο με το ιστορικό βήμα του Παλαιστίνιου προέδρου Μαχμούντ Αμπάς.

Όλον αυτόν τον καιρό, οι Παλαιστίνιοι μέσω της ειρήνης και της διπλωματίας κερδίζουν την παγκόσμια εύνοια. Άλλωστε, αυτό είναι ένα γεγονός το οποίο έχει αποδειχθεί τόσο από τις πρόσφατες επαφές του Αμπάς σε Νέα Υόρκη και Ραμάλα, όσο και από τη θέση που πήραν πολλές χώρες στο άκουσμα ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους.

Η άρνηση των ΗΠΑ στην ανεξαρτησία της Παλαιστίνης δεν πρόκειται να σταθεί εμπόδιο. Άλλωστε, ήταν τόσο λογικό όσο και αναμενόμενο η αμερικανική χώρα να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του κατεξοχήν συμμάχου της. Όμως, η είδηση ότι το αίτημα για ανεξαρτησία θα κατατεθεί και στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, μάλλον προκάλεσε βαθύτατη ανησυχία και στις δύο χώρες. Σ’ αυτήν την περίπτωση, η πιθανότητα να συγκεντρώσει το αίτημα την προαπαιτούμενη πλειοψηφία των χωρών ώστε να αναγορευτεί η Παλαιστίνη σε ανεξάρτητο κράτος είναι πάρα πολύ μεγάλη.

Αν όχι, ποιος ο λόγος να συνεδριάσουν επί  του θέματος, την ερχόμενη Κυριακή, οι ΗΠΑ, ο ΟΗΕ, η ΕΕ και η Ρωσία; Εάν όντως δεν υπήρχε ένθερμη ανταπόκριση σε μία μελλοντική ανεξαρτητοποίηση της Παλαιστίνης για ποιον λόγο είχε προταθεί, την ίδια μέρα που κατατέθηκε το εν λόγω αίτημα, η επανάληψη των διμερών διαπραγματεύσεων για την επίλυση του μεσανατολικού;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι πλέον το ζήτημα έχει δρομολογηθεί. Ίσως έχει έρθει ο καιρός για να ελευθερωθούν τόσο οι Ισραηλινοί όσο και οι Παλαιστίνιοι από το μαύρο παρελθόν τους. Οπωσδήποτε, το διπλωματικό παρασκήνιο τις αμέσως προσεχείς μέρες θα έχει το δικό του, ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

* Published by www.thinkfree.gr