Ως πότε θα κοιμόμαστε?

christina.zacharia@gmail.com

Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας έχει βρεθεί στο παρασκήνιο αφού κανένας πρωθυπουργός, υπουργός εξωτερικών ή σύμβουλος πολιτικής ηγεσίας δεν μπόρεσε να ορθώσει το ανάστημά του και να προβεί σε ριζοσπαστικές λύσεις, ικανές να αναδείξουν τη δυναμική της χώρας μας.

Η καταδίκη της Ελλάδας από το Δικαστήριο της Χάγης ήταν ο λόγος για να επιστρέψει, έστω και παροδικά, το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ στο προσκήνιο. Ο λόγος όμως που επέστρεψε δεν ήταν, φυσικά, για να λυθεί, αλλά για να αναζητηθούν οι υπαίτιοι της καταδίκης της χώρας και να αξιολογηθούν διάφορες λύσεις που δεν θα οδηγούσαν σ’ αυτό το αποτέλεσμα.

Κι ενώ ο κ. Γκρούεφσκι, πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να καλεί τους πολιτικούς αρχηγούς σε συνομιλίες με θέμα την επίλυση του ονόματος της γείτονας χώρας, η απάντηση που παίρνει, ακόμη και μετά την καταδίκη, είναι αρνητική. Εντύπωση, μάλιστα, μου προκάλεσε το γεγονός ότι αρχηγός ελληνικού πολιτικού κόμματος αναφέρθηκε στην ΠΓΔΜ με το όνομα «Μακεδονία» και δεν υπήρξε καμία αντίδραση, καμία αναφορά.

Ανήμποροι, φαινομενικά, να αντιδράσουμε, βυθιζόμαστε όλο και πιο πολύ στη μισαλλοδοξία μας, αδιαφορώντας για τα αποτελέσματα και τις συνέπειες που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε, εν καιρώ, εξαιτίας της απάθειάς μας. Αδιαφορώντας για τις συνέπειες των αποφάσεων και των πράξεών μας, εξακολουθούμε να κοιτάζουμε υπεροπτικά τους γύρω μας προκαλώντας, όπως .άλλωστε έγραψε κι ο Νίτσε, «μια οργή ποτισμένη με μίσος εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του».

Πρέπει, επιτέλους να μπει ένας τέλος σ’ όλα αυτά. Πρέπει να λυθεί το πρόβλημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ το οποίο ταλαιπωρεί αμφότερες τις χώρες εδώ και 20 χρόνια. Επιβάλλεται να αναλάβουμε δράση ώστε η εξωτερική μας πολιτική να αναβιώσει και πάλι. Επείγει να επανακτήσουμε την εθνική μας κυριαρχία και να γίνουμε οι κύριοι των εθνικών μας αποφάσεων και δράσεων. Αυτό που φοβούνται όλοι σε μας, και προσπαθούν να μας περιορίσουν, είναι οι δυνατότητές μας: ανατρέχοντας στο παρελθόν οι Έλληνες έχουμε να επιδείξουμε ποικίλα κατορθώματα, μεγάλη αντοχή και σπουδαία αποφασιστικότητα. Τι θα γίνει, λοιπόν, αν ξυπνήσουμε?

* Published by www.thinkfree.gr

Μήπως το πρόβλημα ήταν η ισχύς της Μεσογείου?

Γράφει η Χριστίνα Ζαχαρία/ Πολιτικός επιστήμονας/ christina.zacharia@gmail.com

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ότι ίσως αυτά που ζούμε είναι αποτέλεσμα μίας πολύ καλά στημένης συνωμοσίας? Ότι ίσως όλα τα γεγονότα που διαδραματίζονται, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και στα γειτονικά κράτη, αποτελούν μία πολιτική σκοπιμότητα στα πλαίσια ενός σεναρίου που δεν μπορούμε να φανταστούμε?

Είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι από εσάς θα απαντήσετε καταφατικά. Θα σας δώσω όμως τη δική μου εκδοχή, μία εκδοχή την οποία είμαι σίγουρη ότι δεν έχετε ποτέ φανταστεί.

Το 2008, ο Νικολά Σαρκοζί εξέφρασε το δικό του όραμα, το όραμα της Μεσογειακής Ένωσης. Ένα όραμα το οποίο δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ στα πλαίσια της αρχικής σύλληψής του αλλά για το οποίο κινητοποιήθηκαν και δραστηριοποιήθηκαν τα Υπουργεία Εξωτερικών όλων των μεσογειακών χωρών. Όραμα του γάλλου προέδρου ήταν σ’ αυτήν την ένωση να συμμετέχουν μόνο οι μεσογειακές χώρες, γεγονός το οποίο προκάλεσε την αντίδραση της Γερμανίας καθώς κάτι τέτοιο θα έβαζε φρένο στα σχέδια της χώρας στην είσοδό της στην Ένωση.

Όμως, η γεωγραφική τοποθέτηση της Ένωσης δεν ήταν καθόλου τυχαία. Οι λόγοι ποικίλοι: οι γεωστρατηγικές θέσεις των κρατών, οι αυτάρκειά τους σε επίπεδο ενεργειακών αναγκών, το επίπεδο ναυσιπλοΐας τους.

Από το 2009 κι έπειτα, η γενικότερη κρίση που μαστίζει αυτή την περίοδο την ανθρωπότητα, εντοπίζεται εντονότερα σε εκείνες τις χώρες οι οποίες θα απάρτιζαν αρχικά την Μεσογειακή Ένωση: στην Ελλάδα η βαθιά οικονομική κρίση είχε ως αποτέλεσμα την προσφυγή της χώρας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο,  στην Αίγυπτο έχουμε τις ποικίλες εξεγέρσεις που καταλήγουν σε αιματηρές συγκρούσεις, στη Λιβύη έχουμε την ανατροπή του καθεστώτος του Καντάφι, στην Κύπρο την έκρηξη που σημειώθηκε στην ναυτική βάση της μεγαλονήσου η οποία μέχρι και σήμερα απασχολεί την πολιτική της ηγεσία.

Σε περίπτωση που η Μεσογειακή Ένωση είχε πραγματοποιηθεί σύμφωνα με την αρχική σύλληψη της ιδέας, θα οδηγούσε σε μία ισχυρή και αυτάρκη ένωση χωρών η οποία θα οδηγούσε στον παραγκωνισμό της Γερμανίας αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κάτι τέτοιο, φυσικά, θα κατέληγε σε αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων, όχι μόνο στην περιοχή, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Σκεφτείτε ότι εμείς αποτελούμε τα πιόνια σε ένα παιχνίδι που παίζεται εν αγνοία μας. Αναρωτηθείτε τη θέση στην οποία θα βρισκόταν σήμερα η Ελλάδα και τον στρατηγικό της ρόλο. Φανταστείτε την ισχύ που θα αποκτούσε η χώρα σε περίπτωση που το σχέδιο του γάλλου προέδρου πραγματοποιούνταν.

Τίποτα, όμως, δεν είναι τυχαίο. Πάντα τα συμφέροντα ορισμένων χωρών θα βρίσκονται στην κορυφή και πάντα η βούληση της πολιτικής ηγεσίας των χωρών θα υποτάσσεται στα σχέδια των ισχυρότερων.

* Published by www.thinkfree.gr

Τα διδάγματα του παρελθόντος

christina.zacharia@gmail.com

Το παρελθόν υπάρχει για να υπενθυμίζει σε όλους μας λάθη, απερισκεψίες, επιλογές που μας έχουν στοιχειώσει. Ακόμη πιο σημαντικές είναι οι αποφάσεις που λαμβάνουν οι κυβερνήσεις, εξ ονόματος μας, και επηρεάζουν, είτε άμεσα είτε έμμεσα, εμάς.

Όλοι θυμόμαστε το τραγικό γεγονός της Φουκουσίμα, που στιγμάτισε όχι μόνο το ιαπωνικό νησί, αλλά και ολόκληρη την ανθρωπότητα. Πολλοί είχαμε πιστέψει ότι εξ’ αιτίας αυτού του πυρηνικού ατυχήματος, οι πανταχού κυβερνήσεις θα ήταν πιο σκεπτικές, διαλλακτικές και μετρημένες στις «πυρηνικές» αποφάσεις τους. Σε πείσμα όμως όσων πίστευαν ότι το πυρηνικό δυστύχημα θα σηματοδοτούσε την ανάσχεση της χρήσης πυρηνικής ενέργειας παγκοσμίως, η Φινλανδία ανακοίνωσε την πρώτη, στη μετα- Φουκουσίμα εποχή, τοποθεσία στον πλανήτη όπου θα κατασκευαστεί νέα μονάδα.

Η σκανδιναβική χώρα εμμένει στην ενεργειακή αποδέσμευσή της από τη Ρωσία, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που μπορούν να έχουν οι αποφάσεις της. Ούτε η Γερμανία, η τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία παγκοσμίως, δεν στάθηκε αρκετή για να προβληματίσει και να αποτρέψει την Φιλανδική κυβέρνηση, όταν λίγους μήνες πριν διεμήνυσε με ανακοίνωση το κλείσιμο 17 πυρηνικών της εργοστασίων.

Η Φινλανδία αποτελεί ένα επίκαιρο παράδειγμα των αποφάσεων που λαμβάνονται στο βωμό του χρήματος. Μία χώρα, η οποία πρόσφατα γνώρισε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη, ψάχνει να βρει τρόπους να καταστεί μία μεγάλη ευρωπαϊκή οικονομική δύναμη, αδιαφορώντας για το πρόσφατο παρελθόν και τα διδάγματά του.

Η αλήθεια είναι ότι ακόμη δεν έχουμε μάθει τις ακριβείς συνέπειες του ιαπωνικού ατυχήματος. Όχι επειδή οι επιστήμονες δεν έχουν προβεί σε αντίστοιχες μελέτες, μετρήσεις και εκτιμήσεις των επιπτώσεων του πυρηνικού δυστυχήματος, αλλά γιατί δεν έχουν μπορέσει να μετρήσουν τις επιπτώσεις αυτές και να φανταστούν το εύρος τους. Όταν, λοιπόν, όλα αυτά είναι διεθνώς γνωστά, δεν μπορώ να καταλάβω την ευκολία με την οποία μία κυβέρνηση προχωρεί σε μία τέτοιου είδους ανακοίνωση. Επίσης, δεν μπορώ να κατανοήσω την ευκολία με την οποία μία τέτοια απόφαση γίνεται δεκτή από τον σκανδιναβικό λαό και δεν μπορώ να δικαιολογήσω την απάθεια του ευρωπαϊκού χώρου.

Βρισκόμαστε σε μία περίοδο όπου η οικονομική κρίση μεσουρανεί στις συζητήσεις μας. Στους ευρωπαϊκούς κόλπους μονοπωλεί το ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο θα σωθούμε οικονομικά. Πρέπει όμως να σκουντήξει, κάποιος,  τους ευρωπαίους ηγέτες και να τους ξυπνήσει, γιατί δεν εξαρτώνται τα πάντα από τις οικονομικές αποφάσεις. Ευρωπαϊκοί λαοί και διεθνής χώρος δεν θα υπάρχουν αν συνεχίσουμε να απαξιώνουμε με τέτοιο τρόπο τις καταστροφικές συνέπειες που μπορεί να έχει η απρόσκοπτη χρήση της πυρηνικής ενέργειας. Ας ενεργήσουμε, λοιπόν, όσο είναι νωρίς ακόμη μήπως και αποτραπεί ένας νέος γειτονικός κίνδυνος.

*published by www.thinkfree.gr

Στρατιωτική αδράνεια…

christina.zacharia@gmail.com

                                                                                                                                   

Η χώρα έχει παραδοθεί πλέον στα χέρια τρίτων, ακολουθώντας μία πορεία που έχουν προδιαγράψει άλλοι για εμάς, χωρίς εμάς. Οι μηχανισμοί μας έχουν παραλύσει και αδυνατούμε να απαντήσουμε, να αντιδράσουμε, να ορθώσουμε το ανάστημά μας σε κάθε δήλωση, πρόκληση και κίνηση δεχόμαστε είτε από το εσωτερικό είτε από το εξωτερικό.

Θέλω να σταθώ στην τουρκική δωρεά στρατιωτικού εξοπλισμού στα Σκόπια. Παρόλο που αυτού του είδους η σχέση δεν αποτελεί ένα πρωτοφανές φαινόμενο, η συχνότητα τέτοιου είδους ανταλλαγών είναι ανησυχητική. Έως και σήμερα, το ύψος αυτών των δωρεών ανέρχεται στα 15 εκατομμύρια δολάρια, με το ποσό να ανεβαίνει κι άλλο στα τέλη του έτους, όπως δήλωσε η τουρκική πλευρά. Μάλιστα, σύμφωνα με παλαιότερη δήλωση τούρκου πρέσβη στα Σκόπια, οι δύο χώρες πρέπει να δώσουν από κοινού τον αγώνα για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ.

Η γειτονική χώρα αξιοποιεί στο έπακρο τον ανερχόμενο ρόλο της Τουρκίας σε ανατολική Μεσόγειο και Ασία, φροντίζοντας να συντηρεί και να διατηρεί τις σχέσεις φιλίας με την ασιατική χώρα.

Η ελληνική πλευρά στο άκουσμα αυτής της είδησης παρέμεινε αδρανής. Αδρανής εδώ και χρόνια στο να μπορέσει να αξιοποιήσει τη θέση της σε διεθνές επίπεδο και να μπορέσει να αναπτύξει τέτοιου είδους δοσοληψίες. Έχουμε περιοριστεί στο να αγοράζουμε τον στρατιωτικό μας εξοπλισμό από τους εταίρους εκείνους που μας δανείζουν, ώστε να παίρνουν τα χρήματά τους πίσω, και μάλιστα σε διπλάσιες τιμές από εκείνες στις οποίες αγοράζει η γειτονική Τουρκία!

Η εξωτερική μας πολιτική έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως μετριοπαθής. Εγώ θα την χαρακτηρίσω ως ανύπαρκτη. Διότι ποτέ δεν εκμεταλλευτήκαμε την γεωπολιτική μας θέση, διότι οι περιπτώσεις στις οποίες κληθήκαμε να αντιδράσουμε σε μία πρόκληση, και όντως αντιδράσαμε, ήταν ελάχιστες, διότι έχουμε μάθει να σκύβουμε το κεφάλι. Έχουμε μάθει το διεθνές περιβάλλον, και κυρίως τους εταίρους μας, να λαμβάνουν τις αποφάσεις που θέλουν για εμάς, χωρίς εμάς.

Η οικονομική μας αποδυνάμωση έχει επιτρέψει τα γειτονικά κράτη να αποφασίζουν για εμάς και εμείς να κοιτάμε τις εξελίξεις αμέτοχοι. Έως πότε πια μέχρι να ορθώσουμε το ανάστημά μας? Έως πότε μέχρι να θέσουμε τους όρους μας σε ένα παιχνίδι αλληλεξάρτησης και αλληλοτροφοδότησης?

* published by www.thinkfree.gr

Μεσανατολική κινητοποίηση για το Παλαιστινιακό

christina.zacharia@gmail.com

Το αίτημα για ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος ήταν η αφορμή για τις τελευταίες κινητοποιήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Κι ενώ οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων είχαν παγώσει εδώ και ένα χρόνο, το ζήτημα ξαναβρέθηκε στο προσκήνιο με το ιστορικό βήμα του Παλαιστίνιου προέδρου Μαχμούντ Αμπάς.

Όλον αυτόν τον καιρό, οι Παλαιστίνιοι μέσω της ειρήνης και της διπλωματίας κερδίζουν την παγκόσμια εύνοια. Άλλωστε, αυτό είναι ένα γεγονός το οποίο έχει αποδειχθεί τόσο από τις πρόσφατες επαφές του Αμπάς σε Νέα Υόρκη και Ραμάλα, όσο και από τη θέση που πήραν πολλές χώρες στο άκουσμα ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους.

Η άρνηση των ΗΠΑ στην ανεξαρτησία της Παλαιστίνης δεν πρόκειται να σταθεί εμπόδιο. Άλλωστε, ήταν τόσο λογικό όσο και αναμενόμενο η αμερικανική χώρα να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του κατεξοχήν συμμάχου της. Όμως, η είδηση ότι το αίτημα για ανεξαρτησία θα κατατεθεί και στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, μάλλον προκάλεσε βαθύτατη ανησυχία και στις δύο χώρες. Σ’ αυτήν την περίπτωση, η πιθανότητα να συγκεντρώσει το αίτημα την προαπαιτούμενη πλειοψηφία των χωρών ώστε να αναγορευτεί η Παλαιστίνη σε ανεξάρτητο κράτος είναι πάρα πολύ μεγάλη.

Αν όχι, ποιος ο λόγος να συνεδριάσουν επί  του θέματος, την ερχόμενη Κυριακή, οι ΗΠΑ, ο ΟΗΕ, η ΕΕ και η Ρωσία; Εάν όντως δεν υπήρχε ένθερμη ανταπόκριση σε μία μελλοντική ανεξαρτητοποίηση της Παλαιστίνης για ποιον λόγο είχε προταθεί, την ίδια μέρα που κατατέθηκε το εν λόγω αίτημα, η επανάληψη των διμερών διαπραγματεύσεων για την επίλυση του μεσανατολικού;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι πλέον το ζήτημα έχει δρομολογηθεί. Ίσως έχει έρθει ο καιρός για να ελευθερωθούν τόσο οι Ισραηλινοί όσο και οι Παλαιστίνιοι από το μαύρο παρελθόν τους. Οπωσδήποτε, το διπλωματικό παρασκήνιο τις αμέσως προσεχείς μέρες θα έχει το δικό του, ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

* Published by www.thinkfree.gr