Έλλειψη ηγετών

Βιώνοντας τα τελευταία χρόνια την οικονομική κρίση που μαστίζει όλες τις χώρες και παρακολουθώντας τις εξελίξεις που διαδραματίζονται, όλοι συνειδητοποιούμε την έλλειψη ικανοποιητικής ηγεσίας. Οι αποφάσεις που λαμβάνονται στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και οι αποφάσεις που λαμβάνονται σε διεθνές επίπεδο, έχουν οδηγήσει σε μία κρίση δυσπιστίας. Μία κρίση που εκδηλώνεται όχι μόνο προς την κυβέρνηση, αλλά και προς τους συνανθρώπους μας.

Η μεγαλύτερη κρίση που βιώνουμε αυτήν την περίοδο είναι η κρίση αξιών: είναι τα ίδια μας τα πιστεύω, η νοοτροπία μας, η έλλειψη ομαδικότητας και κυρίως η έλλειψη μίας αυθεντικής ηγεσίας που θα δημιουργήσει το όραμα γι’ αυτήν τη χώρα.

Οι ιδανικότερες συνθήκες που μπορεί κάποιο άτομο να αναδειχθεί σε ικανοποιητικό ηγέτη είναι οι περίοδοι που βιώνουμε μία κρίση. Γιατί σε δύσκολες συνθήκες λαμβάνονται οι δύσκολες αποφάσεις. Γιατί στις δύσκολες περιόδους φαίνεται η τόλμη.  Παρόλο που οι συνθήκες είναι πρόσφορες για κάτι τέτοιο, δυστυχώς δεν έχουμε δει κάποια ηγετική μορφή.

Όλοι εκείνοι που εμφανίζονται σε εμάς ως ηγέτες δεν έχουν κάποιο συγκεκριμένο όραμα και στόχους. Ακολουθούν την κοινή γνώμη χωρίς να είναι σε θέση να τη διαμορφώσουν, να την εκπαιδεύσουν, να τη δημαγωγήσουν. Είναι φερέφωνα συμφερόντων και ατομικών στόχων, αναπαράγοντας τις απόψεις μίας ολιγαρχίας.

Όλοι, λοιπόν, αυτοί είναι αναποτελεσματικοί διαχειριστές οι οποίοι επιβεβαιώνουν την ανικανότητα τους σε όλες τις κρίσιμες αποφάσεις που έχουν κληθεί  να λάβουν. Οι οποίοι έχουν καταφέρει να ντροπιάσουν τους λαούς τους, να ξεπουλήσουν τις χώρες τους και τα πιστεύω τους, να υποβαθμίσουν το κράτος τους.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μία εμπνευσμένη ηγεσία, ανθρώπους που θα οδηγήσουν τους λαούς τους, που θα εγείρουν το κοινό αίσθημα και την ομαδικότητα, που θα επαναφέρουν το συλλογικό συμφέρον. Ηγέτες αποφασιστικούς και έτοιμους να αντιμετωπίσουν κάθε δυσκολία. Άτομα που δεν θα διστάσουν να ορθώσουν το ανάστημά τους σε αποφάσεις και μέτρα δυσβάστακτα. Με λίγα λόγια, ηγέτες που θα μείνουν στην ιστορία.

*published by www.thinkfree.gr

Η ανησυχία για την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ

Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι ΗΠΑ αποτελούν την μοναδική παγκόσμια υπερδύναμη, στοχεύοντας στην διατήρηση της δημοκρατίας, της συνεργασίας και στην προώθηση του παγκόσμιου εμπορίου. Γνωρίζοντας, λοιπόν, αυτό το τρίπτυχο, η ανακοίνωση  των αμυντικών περικοπών της χώρας δημιούργησε πολλά ερωτηματικά και τροφοδότησε διάφορα σενάρια σχετικά με το μέλλον της αμερικανικής χώρας και τα προβλήματα που αυτή αντιμετωπίζει.
    Είναι γεγονός ότι το ύψος των αμερικανικών αμυντικών δαπανών ήταν τεράστιο. Ισχύει ότι οι δαπάνες των ΗΠΑ ήταν πολύ μεγαλύτερες από τις άλλες χώρες, όχι όμως για να μπορέσει να διατηρηθεί στην κορυφή αλλά για το λόγο ότι η τεχνολογική πρόοδος της ήταν τέτοια που τα ποσά που έπρεπε να δαπανηθούν για την έρευνα, την ανάπτυξη αλλά και την διατήρηση της στρατιωτικής ποιότητας της χώρας είχαν αυξηθεί δραματικά.  Οι ΗΠΑ είχαν πρωτοστατήσει πολλών επιχειρήσεων στο παρελθόν στοιχίζοντάς της όχι μόνο υπέρογκα ποσά, όπως στην περίπτωση του Αφγανιστάν, αλλά και αρκετούς συμμάχους τους, όπως την Τουρκία.  Αντιλαμβάνοντας και αναγνωρίζοντας ότι η χώρα είχε εισέλθει σε έναν φαύλο κύκλο δαπανών, αντιλήφθηκε ότι προκειμένου να μπορέσει να επιβιώσει είναι αναγκαίο το «κούρεμα» των αμυντικών δαπανών της, γεγονός που συμβαδίζει και με την άποψη των αμερικανικών πολιτών.
Το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι κατά πόσο μία τέτοια κίνηση επηρεάζει την ισχύ της αμερικανικής υπερδύναμης. Η ισχύς μίας χώρας αποτελεί απόρροια ενός μεγάλου αριθμού παραγόντων εκ των οποίων μετρήσιμοι είναι η στρατιωτική δύναμη και η οικονομική της κατάσταση. Όσον αφορά στην στρατιωτική δύναμη, η Αμερική έχει καταφέρει να βρίσκεται πολύ μπροστά, αφήνοντας αρκετά πίσω της τους υπόλοιπους συμμάχους της. Όσον αφορά όμως στην οικονομική της κατάσταση, τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα: η συνεισφορά της Αμερικής στο παγκόσμιο ΑΕΠ έχει μειωθεί κατά 3% ενώ αντιθέτως, η συνεισφορά της Κίνας έχει αυξηθεί.
Αυτό όμως δεν συνιστά λόγο ανησυχίας για την Αμερική. Κι αυτό γιατί σε περίπτωση που οι ΗΠΑ αισθανθούν ότι απειλούνται, εξακολουθούν να έχουν την ικανότητα, την ταχύτητα αλλά και τα μέσα για να επιβληθούν.
Παρόλα αυτά, γίνεται μία προσπάθεια ανασυγκρότησης της αμερικανικής κοινωνίας και οικονομίας. Γίνεται μία προσπάθεια να απαλλαχθεί ο αμερικανός πολίτης από το δυσβάστακτο βάρος της υψηλής αμερικανικής φορολογίας, ποσών που έχουν φτάσει σε ένα υπέρογκο ύψος και που έχουν οδηγήσει τους αμερικανούς να υποστηρίζουν ότι οι ΗΠΑ πρέπει να μοιραστούν τον ρόλο του θεματοφύλακα με τους συμμάχους τους. Ακόμη, γίνεται μίας προσπάθεια εξοικονόμησης πόρων ώστε να μπορέσει η αμερικανική κυβέρνηση μελλοντικά, και μετά την πάροδο της δύσκολης οικονομικής κατάστασης που μαστίζει τις περισσότερες χώρες, να επιστρέψει στη μάχη της τεχνολογικής ανάπτυξης.
Καταλήγοντας, λοιπόν,  η ανακοίνωση για την μείωση των αμυντικών δαπανών της Αμερικής δεν θα πρέπει να ενθαρρύνει σενάρια για αντικατάσταση της υπερδύναμης, ούτε να δημιουργεί ερωτηματικά.  Άλλωστε, η θέση της στην παγκόσμια κατάταξη είναι αποτέλεσμα πολιτικών ετών, καλών σχεδιασμών, προγραμματισμών και ριψοκίνδυνων αποφάσεων. Κανένα κράτος δεν θα ρίσκαρε την επιβίωσή του και δεν θα εξάλειφε από μόνο του το παρελθόν του. Ειδικά στην περίπτωση της Αμερικής, τα περιθώρια λάθους είναι μηδενικά. 

* published by www.thinkfree.gr

Το Ιράν και πάλι μπροστά

Η ανησυχία, η συνεχής κινητικότητα και οι απρόβλεπτες εξελίξεις εξακολουθούν να χαρακτηρίζουν το διεθνές περιβάλλον και τις αποφάσεις των κρατών. Στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν, τα κράτη προχωρούν σε βιαστικές και αλόγιστες  κινήσεις και αποφάσεις οι οποίες επιδεινώνουν ακόμη πιο πολύ τις διακρατικές σχέσεις.
    Το Ιράν είναι μία χώρα η οποία έχει απασχολήσει και συνεχίζει να απασχολεί τους διεθνείς οργανισμούς, τα υπόλοιπα κράτη αλλά και τα μέσα ενημέρωσης. Το θέμα το οποίο έχει κατεξοχήν προβληματίσει είναι το πυρηνικό του πρόγραμμα. Το Ιράν ισχυρίζεται ότι πρόκειται για ένα πρόγραμμα το οποίο θα οδηγήσει στην εκμετάλλευση της πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς, κάτι που δεν συνάδει με την άποψη των δυτικών χωρών.
    Αυτή η διαφωνία και αυτή η αντιπαράθεση είναι εκείνη που έχει οδηγήσει στην λήψη ακραίων μέτρων. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ έχει επιβάλλει αρκετές φορές οικονομικές κυρώσεις στη χώρα, η ΕΕ φέρεται να έχει συμφωνήσει «επί της αρχής» να επιβάλει εμπάργκο στην εισαγωγή πετρελαίου από το Ιράν ενώ  ο καναδός πρωθυπουργός δηλώνει ότι η χώρα αποτελεί τη πιο σοβαρή απειλή για την ειρήνη.
    Ποια είναι όμως η στάση της ασιατικής χώρας και ποιο θα είναι το κόστος σε ένα ενδεχόμενο εμπάργκο? Η ΕΕ αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη αγορά για το ιρανικό πετρέλαιο μετά την Κίνα. Συνεπώς, η απόφαση αυτή θα έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της τιμής του πετρελαίου, όχι μόνο σε ευρωπαϊκό επίπεδο αλλά και σε διεθνές. Επί της ουσίας όμως, η ιρανική χώρα δεν θα πληγεί σοβαρά. Κι αυτό γιατί αφενός το κόστος του εμπάργκο θα μπορέσει να το καλύψει μέσα σε τρία χρόνια, αφετέρου η πολιτική ηγεσία της χώρας θα λάβει δραστικότερα μέτρα για τη συνέχιση του προγράμματος. Γνωρίζοντας όμως ότι έχει χάσει την εμπιστοσύνη και την υποστήριξη της διεθνούς κοινότητας, έχει επιδοθεί σε μία προσπάθεια αναζήτησης εταίρων. Χαρακτηριστική, άλλωστε, είναι η περιοδεία την οποία θα πραγματοποιήσει ο πρόεδρος της ισλαμικής δημοκρατίας στην λατινική Αμερική.
     Πρέπει, όμως, να κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα. Το Ιράν αποτελεί μία χώρα που  αψήφησε τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας αδιαφορώντας για τις επικείμενες κυρώσεις και η οποία ορθώνει το ανάστημά της κόντρα στις ισχυρότερες χώρες του πλανήτη, χωρίς αμφιβολία, φόβο ή δεύτερη σκέψη. Αποτελεί έναν παράγοντα που γνωρίζει τη δυναμική του στο διεθνές περιβάλλον και τα πλήγματα που μπορεί να επιφέρει στην αγορά πετρελαίου. Αποτελεί έναν δρώντα που αναγνωρίζει τις οικονομικές του δυνατότητες και τη θέση που κατέχει.
    Συνεπώς, όλα τα παραπάνω δεν είναι αρκετά για να περιοριστεί η δράση της πολιτικής ηγεσίας του Ιράν. Η ακόμη καλύτερα, η μεμονωμένη λήψη αποφάσεων και ενεργειών δεν μπορεί να επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα.  Δραστικότερα μέτρα ή συνδυασμοί ενεργειών είναι πιο πιθανό να έχουν θετικό αντίκτυπο. Άλλωστε μιλάμε για μία χώρα που δεν φοβάται τίποτα. Μήπως θα πρέπει, λοιπόν, και οι ηγεσίες των δυτικών χωρών να προβούν σε ριζοσπαστικότερες αποφάσεις?

* published by www.thinkfree.gr

Ως πότε θα κοιμόμαστε?

christina.zacharia@gmail.com

Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας έχει βρεθεί στο παρασκήνιο αφού κανένας πρωθυπουργός, υπουργός εξωτερικών ή σύμβουλος πολιτικής ηγεσίας δεν μπόρεσε να ορθώσει το ανάστημά του και να προβεί σε ριζοσπαστικές λύσεις, ικανές να αναδείξουν τη δυναμική της χώρας μας.

Η καταδίκη της Ελλάδας από το Δικαστήριο της Χάγης ήταν ο λόγος για να επιστρέψει, έστω και παροδικά, το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ στο προσκήνιο. Ο λόγος όμως που επέστρεψε δεν ήταν, φυσικά, για να λυθεί, αλλά για να αναζητηθούν οι υπαίτιοι της καταδίκης της χώρας και να αξιολογηθούν διάφορες λύσεις που δεν θα οδηγούσαν σ’ αυτό το αποτέλεσμα.

Κι ενώ ο κ. Γκρούεφσκι, πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να καλεί τους πολιτικούς αρχηγούς σε συνομιλίες με θέμα την επίλυση του ονόματος της γείτονας χώρας, η απάντηση που παίρνει, ακόμη και μετά την καταδίκη, είναι αρνητική. Εντύπωση, μάλιστα, μου προκάλεσε το γεγονός ότι αρχηγός ελληνικού πολιτικού κόμματος αναφέρθηκε στην ΠΓΔΜ με το όνομα «Μακεδονία» και δεν υπήρξε καμία αντίδραση, καμία αναφορά.

Ανήμποροι, φαινομενικά, να αντιδράσουμε, βυθιζόμαστε όλο και πιο πολύ στη μισαλλοδοξία μας, αδιαφορώντας για τα αποτελέσματα και τις συνέπειες που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε, εν καιρώ, εξαιτίας της απάθειάς μας. Αδιαφορώντας για τις συνέπειες των αποφάσεων και των πράξεών μας, εξακολουθούμε να κοιτάζουμε υπεροπτικά τους γύρω μας προκαλώντας, όπως .άλλωστε έγραψε κι ο Νίτσε, «μια οργή ποτισμένη με μίσος εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του».

Πρέπει, επιτέλους να μπει ένας τέλος σ’ όλα αυτά. Πρέπει να λυθεί το πρόβλημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ το οποίο ταλαιπωρεί αμφότερες τις χώρες εδώ και 20 χρόνια. Επιβάλλεται να αναλάβουμε δράση ώστε η εξωτερική μας πολιτική να αναβιώσει και πάλι. Επείγει να επανακτήσουμε την εθνική μας κυριαρχία και να γίνουμε οι κύριοι των εθνικών μας αποφάσεων και δράσεων. Αυτό που φοβούνται όλοι σε μας, και προσπαθούν να μας περιορίσουν, είναι οι δυνατότητές μας: ανατρέχοντας στο παρελθόν οι Έλληνες έχουμε να επιδείξουμε ποικίλα κατορθώματα, μεγάλη αντοχή και σπουδαία αποφασιστικότητα. Τι θα γίνει, λοιπόν, αν ξυπνήσουμε?

* Published by www.thinkfree.gr

Μήπως το πρόβλημα ήταν η ισχύς της Μεσογείου?

Γράφει η Χριστίνα Ζαχαρία/ Πολιτικός επιστήμονας/ christina.zacharia@gmail.com

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ότι ίσως αυτά που ζούμε είναι αποτέλεσμα μίας πολύ καλά στημένης συνωμοσίας? Ότι ίσως όλα τα γεγονότα που διαδραματίζονται, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και στα γειτονικά κράτη, αποτελούν μία πολιτική σκοπιμότητα στα πλαίσια ενός σεναρίου που δεν μπορούμε να φανταστούμε?

Είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι από εσάς θα απαντήσετε καταφατικά. Θα σας δώσω όμως τη δική μου εκδοχή, μία εκδοχή την οποία είμαι σίγουρη ότι δεν έχετε ποτέ φανταστεί.

Το 2008, ο Νικολά Σαρκοζί εξέφρασε το δικό του όραμα, το όραμα της Μεσογειακής Ένωσης. Ένα όραμα το οποίο δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ στα πλαίσια της αρχικής σύλληψής του αλλά για το οποίο κινητοποιήθηκαν και δραστηριοποιήθηκαν τα Υπουργεία Εξωτερικών όλων των μεσογειακών χωρών. Όραμα του γάλλου προέδρου ήταν σ’ αυτήν την ένωση να συμμετέχουν μόνο οι μεσογειακές χώρες, γεγονός το οποίο προκάλεσε την αντίδραση της Γερμανίας καθώς κάτι τέτοιο θα έβαζε φρένο στα σχέδια της χώρας στην είσοδό της στην Ένωση.

Όμως, η γεωγραφική τοποθέτηση της Ένωσης δεν ήταν καθόλου τυχαία. Οι λόγοι ποικίλοι: οι γεωστρατηγικές θέσεις των κρατών, οι αυτάρκειά τους σε επίπεδο ενεργειακών αναγκών, το επίπεδο ναυσιπλοΐας τους.

Από το 2009 κι έπειτα, η γενικότερη κρίση που μαστίζει αυτή την περίοδο την ανθρωπότητα, εντοπίζεται εντονότερα σε εκείνες τις χώρες οι οποίες θα απάρτιζαν αρχικά την Μεσογειακή Ένωση: στην Ελλάδα η βαθιά οικονομική κρίση είχε ως αποτέλεσμα την προσφυγή της χώρας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο,  στην Αίγυπτο έχουμε τις ποικίλες εξεγέρσεις που καταλήγουν σε αιματηρές συγκρούσεις, στη Λιβύη έχουμε την ανατροπή του καθεστώτος του Καντάφι, στην Κύπρο την έκρηξη που σημειώθηκε στην ναυτική βάση της μεγαλονήσου η οποία μέχρι και σήμερα απασχολεί την πολιτική της ηγεσία.

Σε περίπτωση που η Μεσογειακή Ένωση είχε πραγματοποιηθεί σύμφωνα με την αρχική σύλληψη της ιδέας, θα οδηγούσε σε μία ισχυρή και αυτάρκη ένωση χωρών η οποία θα οδηγούσε στον παραγκωνισμό της Γερμανίας αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κάτι τέτοιο, φυσικά, θα κατέληγε σε αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων, όχι μόνο στην περιοχή, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Σκεφτείτε ότι εμείς αποτελούμε τα πιόνια σε ένα παιχνίδι που παίζεται εν αγνοία μας. Αναρωτηθείτε τη θέση στην οποία θα βρισκόταν σήμερα η Ελλάδα και τον στρατηγικό της ρόλο. Φανταστείτε την ισχύ που θα αποκτούσε η χώρα σε περίπτωση που το σχέδιο του γάλλου προέδρου πραγματοποιούνταν.

Τίποτα, όμως, δεν είναι τυχαίο. Πάντα τα συμφέροντα ορισμένων χωρών θα βρίσκονται στην κορυφή και πάντα η βούληση της πολιτικής ηγεσίας των χωρών θα υποτάσσεται στα σχέδια των ισχυρότερων.

* Published by www.thinkfree.gr

Τα διδάγματα του παρελθόντος

christina.zacharia@gmail.com

Το παρελθόν υπάρχει για να υπενθυμίζει σε όλους μας λάθη, απερισκεψίες, επιλογές που μας έχουν στοιχειώσει. Ακόμη πιο σημαντικές είναι οι αποφάσεις που λαμβάνουν οι κυβερνήσεις, εξ ονόματος μας, και επηρεάζουν, είτε άμεσα είτε έμμεσα, εμάς.

Όλοι θυμόμαστε το τραγικό γεγονός της Φουκουσίμα, που στιγμάτισε όχι μόνο το ιαπωνικό νησί, αλλά και ολόκληρη την ανθρωπότητα. Πολλοί είχαμε πιστέψει ότι εξ’ αιτίας αυτού του πυρηνικού ατυχήματος, οι πανταχού κυβερνήσεις θα ήταν πιο σκεπτικές, διαλλακτικές και μετρημένες στις «πυρηνικές» αποφάσεις τους. Σε πείσμα όμως όσων πίστευαν ότι το πυρηνικό δυστύχημα θα σηματοδοτούσε την ανάσχεση της χρήσης πυρηνικής ενέργειας παγκοσμίως, η Φινλανδία ανακοίνωσε την πρώτη, στη μετα- Φουκουσίμα εποχή, τοποθεσία στον πλανήτη όπου θα κατασκευαστεί νέα μονάδα.

Η σκανδιναβική χώρα εμμένει στην ενεργειακή αποδέσμευσή της από τη Ρωσία, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που μπορούν να έχουν οι αποφάσεις της. Ούτε η Γερμανία, η τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία παγκοσμίως, δεν στάθηκε αρκετή για να προβληματίσει και να αποτρέψει την Φιλανδική κυβέρνηση, όταν λίγους μήνες πριν διεμήνυσε με ανακοίνωση το κλείσιμο 17 πυρηνικών της εργοστασίων.

Η Φινλανδία αποτελεί ένα επίκαιρο παράδειγμα των αποφάσεων που λαμβάνονται στο βωμό του χρήματος. Μία χώρα, η οποία πρόσφατα γνώρισε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη, ψάχνει να βρει τρόπους να καταστεί μία μεγάλη ευρωπαϊκή οικονομική δύναμη, αδιαφορώντας για το πρόσφατο παρελθόν και τα διδάγματά του.

Η αλήθεια είναι ότι ακόμη δεν έχουμε μάθει τις ακριβείς συνέπειες του ιαπωνικού ατυχήματος. Όχι επειδή οι επιστήμονες δεν έχουν προβεί σε αντίστοιχες μελέτες, μετρήσεις και εκτιμήσεις των επιπτώσεων του πυρηνικού δυστυχήματος, αλλά γιατί δεν έχουν μπορέσει να μετρήσουν τις επιπτώσεις αυτές και να φανταστούν το εύρος τους. Όταν, λοιπόν, όλα αυτά είναι διεθνώς γνωστά, δεν μπορώ να καταλάβω την ευκολία με την οποία μία κυβέρνηση προχωρεί σε μία τέτοιου είδους ανακοίνωση. Επίσης, δεν μπορώ να κατανοήσω την ευκολία με την οποία μία τέτοια απόφαση γίνεται δεκτή από τον σκανδιναβικό λαό και δεν μπορώ να δικαιολογήσω την απάθεια του ευρωπαϊκού χώρου.

Βρισκόμαστε σε μία περίοδο όπου η οικονομική κρίση μεσουρανεί στις συζητήσεις μας. Στους ευρωπαϊκούς κόλπους μονοπωλεί το ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο θα σωθούμε οικονομικά. Πρέπει όμως να σκουντήξει, κάποιος,  τους ευρωπαίους ηγέτες και να τους ξυπνήσει, γιατί δεν εξαρτώνται τα πάντα από τις οικονομικές αποφάσεις. Ευρωπαϊκοί λαοί και διεθνής χώρος δεν θα υπάρχουν αν συνεχίσουμε να απαξιώνουμε με τέτοιο τρόπο τις καταστροφικές συνέπειες που μπορεί να έχει η απρόσκοπτη χρήση της πυρηνικής ενέργειας. Ας ενεργήσουμε, λοιπόν, όσο είναι νωρίς ακόμη μήπως και αποτραπεί ένας νέος γειτονικός κίνδυνος.

*published by www.thinkfree.gr

Στρατιωτική αδράνεια…

christina.zacharia@gmail.com

                                                                                                                                   

Η χώρα έχει παραδοθεί πλέον στα χέρια τρίτων, ακολουθώντας μία πορεία που έχουν προδιαγράψει άλλοι για εμάς, χωρίς εμάς. Οι μηχανισμοί μας έχουν παραλύσει και αδυνατούμε να απαντήσουμε, να αντιδράσουμε, να ορθώσουμε το ανάστημά μας σε κάθε δήλωση, πρόκληση και κίνηση δεχόμαστε είτε από το εσωτερικό είτε από το εξωτερικό.

Θέλω να σταθώ στην τουρκική δωρεά στρατιωτικού εξοπλισμού στα Σκόπια. Παρόλο που αυτού του είδους η σχέση δεν αποτελεί ένα πρωτοφανές φαινόμενο, η συχνότητα τέτοιου είδους ανταλλαγών είναι ανησυχητική. Έως και σήμερα, το ύψος αυτών των δωρεών ανέρχεται στα 15 εκατομμύρια δολάρια, με το ποσό να ανεβαίνει κι άλλο στα τέλη του έτους, όπως δήλωσε η τουρκική πλευρά. Μάλιστα, σύμφωνα με παλαιότερη δήλωση τούρκου πρέσβη στα Σκόπια, οι δύο χώρες πρέπει να δώσουν από κοινού τον αγώνα για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ.

Η γειτονική χώρα αξιοποιεί στο έπακρο τον ανερχόμενο ρόλο της Τουρκίας σε ανατολική Μεσόγειο και Ασία, φροντίζοντας να συντηρεί και να διατηρεί τις σχέσεις φιλίας με την ασιατική χώρα.

Η ελληνική πλευρά στο άκουσμα αυτής της είδησης παρέμεινε αδρανής. Αδρανής εδώ και χρόνια στο να μπορέσει να αξιοποιήσει τη θέση της σε διεθνές επίπεδο και να μπορέσει να αναπτύξει τέτοιου είδους δοσοληψίες. Έχουμε περιοριστεί στο να αγοράζουμε τον στρατιωτικό μας εξοπλισμό από τους εταίρους εκείνους που μας δανείζουν, ώστε να παίρνουν τα χρήματά τους πίσω, και μάλιστα σε διπλάσιες τιμές από εκείνες στις οποίες αγοράζει η γειτονική Τουρκία!

Η εξωτερική μας πολιτική έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως μετριοπαθής. Εγώ θα την χαρακτηρίσω ως ανύπαρκτη. Διότι ποτέ δεν εκμεταλλευτήκαμε την γεωπολιτική μας θέση, διότι οι περιπτώσεις στις οποίες κληθήκαμε να αντιδράσουμε σε μία πρόκληση, και όντως αντιδράσαμε, ήταν ελάχιστες, διότι έχουμε μάθει να σκύβουμε το κεφάλι. Έχουμε μάθει το διεθνές περιβάλλον, και κυρίως τους εταίρους μας, να λαμβάνουν τις αποφάσεις που θέλουν για εμάς, χωρίς εμάς.

Η οικονομική μας αποδυνάμωση έχει επιτρέψει τα γειτονικά κράτη να αποφασίζουν για εμάς και εμείς να κοιτάμε τις εξελίξεις αμέτοχοι. Έως πότε πια μέχρι να ορθώσουμε το ανάστημά μας? Έως πότε μέχρι να θέσουμε τους όρους μας σε ένα παιχνίδι αλληλεξάρτησης και αλληλοτροφοδότησης?

* published by www.thinkfree.gr

Μεσανατολική κινητοποίηση για το Παλαιστινιακό

christina.zacharia@gmail.com

Το αίτημα για ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος ήταν η αφορμή για τις τελευταίες κινητοποιήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Κι ενώ οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων είχαν παγώσει εδώ και ένα χρόνο, το ζήτημα ξαναβρέθηκε στο προσκήνιο με το ιστορικό βήμα του Παλαιστίνιου προέδρου Μαχμούντ Αμπάς.

Όλον αυτόν τον καιρό, οι Παλαιστίνιοι μέσω της ειρήνης και της διπλωματίας κερδίζουν την παγκόσμια εύνοια. Άλλωστε, αυτό είναι ένα γεγονός το οποίο έχει αποδειχθεί τόσο από τις πρόσφατες επαφές του Αμπάς σε Νέα Υόρκη και Ραμάλα, όσο και από τη θέση που πήραν πολλές χώρες στο άκουσμα ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους.

Η άρνηση των ΗΠΑ στην ανεξαρτησία της Παλαιστίνης δεν πρόκειται να σταθεί εμπόδιο. Άλλωστε, ήταν τόσο λογικό όσο και αναμενόμενο η αμερικανική χώρα να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του κατεξοχήν συμμάχου της. Όμως, η είδηση ότι το αίτημα για ανεξαρτησία θα κατατεθεί και στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, μάλλον προκάλεσε βαθύτατη ανησυχία και στις δύο χώρες. Σ’ αυτήν την περίπτωση, η πιθανότητα να συγκεντρώσει το αίτημα την προαπαιτούμενη πλειοψηφία των χωρών ώστε να αναγορευτεί η Παλαιστίνη σε ανεξάρτητο κράτος είναι πάρα πολύ μεγάλη.

Αν όχι, ποιος ο λόγος να συνεδριάσουν επί  του θέματος, την ερχόμενη Κυριακή, οι ΗΠΑ, ο ΟΗΕ, η ΕΕ και η Ρωσία; Εάν όντως δεν υπήρχε ένθερμη ανταπόκριση σε μία μελλοντική ανεξαρτητοποίηση της Παλαιστίνης για ποιον λόγο είχε προταθεί, την ίδια μέρα που κατατέθηκε το εν λόγω αίτημα, η επανάληψη των διμερών διαπραγματεύσεων για την επίλυση του μεσανατολικού;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι πλέον το ζήτημα έχει δρομολογηθεί. Ίσως έχει έρθει ο καιρός για να ελευθερωθούν τόσο οι Ισραηλινοί όσο και οι Παλαιστίνιοι από το μαύρο παρελθόν τους. Οπωσδήποτε, το διπλωματικό παρασκήνιο τις αμέσως προσεχείς μέρες θα έχει το δικό του, ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

* Published by www.thinkfree.gr

Κορεατική ένταση

christina.zacharia@gmail.com

Το θερμότερο επεισόδιο που έχει διαδραματιστεί στην κορεατική χερσόνησο από το 1953 έσπευσε άμεσα να καταδικάσει η διεθνής κοινότητα. Η αποκατάσταση της ειρήνης μεταξύ των δύο χωρών δεν σηματοδότησε και την λήξη των μεταξύ τους προβλημάτων και εντάσεων.

Το γεγονός ότι επικρατεί έντονη δυσαρέσκεια στο εσωτερικό της Βόρειας Κορέας, λόγω της απόσυρσης του προέδρου της χώρας και της παραχώρησης της ηγεσίας στον γιο του, δεν δικαιολογεί το περιστατικό. Καταλυτικό ρόλο σε αυτό το σημείο θα διαδραματίσουν οι μεγάλες δυνάμεις τον οποίων τόσο τα συμφέροντα όσο και οι διμερείς σχέσεις απειλούνται.

Η Ιαπωνία δηλώνει έτοιμη για κάθε ενδεχόμενο. Η Αμερική, διατηρώντας ήδη δυνάμεις στη Νότια Κορέα, έχει μεταφέρει πλοία στη χερσόνησο, υπενθυμίζοντας στους εταίρους της την δυναμική παρουσία της. Η Κίνα αποφεύγει να πάρει ανοικτά θέση, καθώς η Βόρεια Κορέα αποτελεί κατεξοχήν σύμμαχο της χώρας ενώ η Νότια Κορέα οικονομικό εταίρο της.

Υπάρχουν, όμως, πολλά κρυφά σημεία στις αντιδράσεις των χωρών. Η παραίτηση του Υπουργού Άμυνας της Νότιας Κορέας κρύβει πολλά ερωτηματικά. Ήταν από τους πρώτους που δήλωσαν ότι δεν πρέπει η χώρα να αντιδράσει εν θερμώ, κηρύσσοντας τον στρατό σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Παράλληλα, ο πρόεδρος της χώρας εξέταζε την οικονομική δυνατότητα να εμπλακούν σε έναν ενδεχόμενο πόλεμο. Μήπως, λοιπόν, η παραίτηση του Υπουργού είναι αποτέλεσμα αντίθετων απόψεων? Οι ΗΠΑ δηλώνουν προβληματισμένες από το περιστατικό αλλά αντίθετες στη λήψη βιαστικών αποφάσεων. Άλλωστε, η ενδυνάμωση των στρατευμάτων της στην περιοχή υποδηλώνει την ετοιμότητα της χώρας  να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της.

Η κλιμάκωση της έντασης στην περιοχή πρέπει να αποφευχθεί. Σε έναν ενδεχόμενο πόλεμο δεν είναι λίγες οι χώρες οι οποίες θα σπεύσουν να δηλώσουν το παρόν. Σε μία ενδεχόμενη σύγκρουση οι επιπτώσεις θα είναι πολλές και ποικίλες. Η αποφυγή ενός πολέμου τεραστίων διαστάσεων και τέτοιου βεληνεκούς είναι επιτακτική. Το ενδεχόμενο κλεισίματος της ζωτικής βιομηχανικής περιοχής της Βόρειας Κορέας, νοτιοκορεατικών συμφερόντων, φαντάζει μία από τις καλύτερες αποτρεπτικές λύσεις. Ας μην ξεχνάμε τα λάθη του παρελθόντος και τα μαθήματα που αυτό μας δίνει. Η ιστορία επαναλαμβάνεται…?

*published by Efimerida "Karfitsa"

Μεσανατολικές δοσοληψίες

christina.zacharia@gmail.com

Μετά την εισβολή των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και την εγκαθίδρυση μίας νέας κυβέρνησης, έχουν γίνει προσπάθειες για να καταστεί η χώρα μία σταθερή δημοκρατία, και συνεπώς ένας σταθεροποιητικός παράγοντας στην περιοχή. Η αποκάλυψη, όμως, των ποσών τα οποία διαθέτει το Ιράν στο Αφγανιστάν έχει προκαλέσει ένα νέο κύμα συζητήσεων, με επίκεντρο τους λόγους μίας τέτοιας δοσοληψίας.

Από την πλευρά του το Ιράν, κατεξοχήν εχθρός των ΗΠΑ, προσπαθεί να υπενθυμίσει την ενεργή και σημαντική παρουσία του στην περιοχή, αφενός προσπαθώντας να καταστήσει τη χώρα ως τον πιο σημαντικό δρώντα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και αφετέρου αγνοώντας τις επιθυμίες της Υπερδύναμης. Με αφορμή τις κυρώσεις που είχε δεχτεί το Ιράν λόγω του πυρηνικού του προγράμματος, ο ιρανός πρόεδρος Αχμεντινετζάντ είχε δηλώσει ότι η χώρα, οικονομικά, μπορεί να επιβιώσει και μόνη της. Η χρηματοδότηση, συνεπώς, του Αφγανιστάν, αποτελεί, εν μέρει, μία επαλήθευση της δήλωσης αυτής.

Από την άλλη πλευρά, το Αφγανιστάν είναι μία χώρα που τώρα ανοικοδομείται. Ο πρόεδρος Καρζάι, διατηρώντας καλές σχέσεις με το Ιράν, θέλει να αποδείξει ότι η χώρα είναι ανεξάρτητη και ότι μπορεί να διατηρεί σχέσεις και με τους εχθρούς των ΗΠΑ, αδιαφορώντας για τις επιθυμίες της τελευταίας. Ο Καρζάι, δέχεται χρηματοδοτήσεις από πολλές χώρες, διατηρώντας όμως, ουδέτερες σχέσεις με όλες, παίζοντας κι εκείνος, με τη σειρά του, το παιχνίδι του.

Όμως, Ιράν και Αφγανιστάν έχουν μία κοινή συνιστώσα: το θέμα των προσφύγων. Το Ιράν για περισσότερα από οχτώ χρόνια προσπαθούσε να λύσει το θέμα των προσφύγων στη χώρα ενώ το Αφγανιστάν πρέπει να αποδείξει, κυρίως στις ΗΠΑ, ότι η νέα κυβέρνηση μπορεί να διοικήσει σωστά.

Μήπως, όμως, ο Καρζάι δεν έχει όραμα για τη χώρα του και συνεπώς αυτό τον βοηθά να την διοικήσει καλύτερα? Ίσως το γεγονός ότι δέχεται χρήματα από αρκετές χώρες χωρίς ανταλλάγματα να τον βοηθά, αλλά μελλοντικά να του δημιουργήσει ποικίλα προβλήματα. Είναι πολύ νωρίς για να μπορέσει κανείς να πει με σιγουριά. Ελπίζουμε μόνο, να αποτελέσει έναν σταθεροποιητικό παράγοντα της περιοχής και όχι μία νέα εστία μελλοντικών προβλημάτων.

*published by Efimerida "Karfitsa"

Η γεωπολιτική των συμφερόντων

christina.zacharia@gmail.com

Η πρόσφατη συμφωνία εξοπλισμών μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και ΗΠΑ ύψους 60 δισεκατομμυρίων δολαρίων διεγείρει ερωτήματα και διχάζει την κοινή γνώμη.

Πρόσφατα ο Λευκός Οίκος παρουσιάστηκε ως πρεσβευτής καλής θέλησης εκφράζοντας την επιθυμία για εγκαθίδρυση της ειρήνης στη Μέση Ανατολή. Δυστυχώς, οι πράξεις της αμερικανικής κυβέρνησης αποδεικνύουν το αντίθετο. Η σύναψη αυτής της συμφωνίας μόνο ειρηνικούς σκοπούς δεν μπορεί να εκφράσει. Πως μπορεί να επιτευχθεί η ειρήνη όταν η Σαουδική Αραβία εκφράζει τη δυσπιστία της με αυτήν τη συμφωνία? Όταν και οι υπόλοιπες χώρες θα ακολουθήσουν το παράδειγμά της, έστω για προληπτικούς λόγους?

Η ειρήνη στη Μέση Ανατολή δεν μπορεί να βασιστεί μόνο στην καλή θέληση των κρατών. Τα κράτη οφείλουν και πρέπει να δείξουν προθυμία για τη διευθέτηση των μεταξύ τους διαφορών. Η Σαουδική Αραβία έκανε την αρχή σε μία κούρσα εξοπλισμών, την οποία, όπως έχει δηλώσει το Ισραήλ, είναι πρόθυμο να ακολουθήσει.

Η συμφωνία αυτή θα προκαλέσει ένα ντόμινο εξελίξεων στην περιοχή, με πιθανά θύματα τις συνομιλίες μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων και την οριστική αποκατάσταση της συνεργασίας και ευημερίας στην περιοχή.

Είναι γεγονός ότι η Αμερική, από τις χώρες της Μέσης Ανατολής, ετησίως αποκομίζει μυθικά ποσά. Ήρθε, όμως, η ώρα και η Αμερική να θυσιάσει ορισμένα οφέλη και να προχωρήσει σε συμβιβασμούς, όπως άλλωστε έχει ήδη ζητήσει από τις χώρες που εμπλέκονται στην περιοχή.

Κάθε χώρα θέλει να διασφαλίσει το μέλλον της, αλλά, δυνητικά, και την κυριαρχία της. Σε μία τέτοια όμως, εύφλεκτη περιοχή όπως η Μέση Ανατολή, πρέπει να γίνει μία ιεράρχηση των προτεραιοτήτων, αρχικά από τις άμεσα εμπλεκόμενες χώρες, και στη συνέχεια από τις ΗΠΑ η οποία εμπλέκεται ενεργά στην διευθέτηση του ζητήματος. Είναι επιτακτική η ανάγκη να γίνει το πέρασμα από τις δηλώσεις στις πράξεις. Είναι απαραίτητο να δούμε, επιτέλους, μία συνεχόμενη προσπάθεια επίλυσης του Μεσανατολικού ζητήματος και όχι συνεχή πισωγυρίσματα.

published by Efimerida "Karfitsa"

Αιτία πολέμου… το νερό?

christina.zacharia@gmail.com

Το παρελθόν μας έχει διδάξει πολλούς λόγους για τους οποίους ένας πόλεμος μπορεί να ξεσπάσει. Οι περισσότεροι όμως εμπίπτουν στην οικονομική σφαίρα, όπως ο έλεγχος των πετρελαϊκών κοιτασμάτων, ο έλεγχος ενός σημαντικού εμπορικού σημείου καθώς επίσης και η επέκταση των οικονομικών δραστηριοτήτων μίας χώρας. Σύντομα στον κατάλογο θα προστεθεί και η έλλειψη νερού καθώς δεν είναι λίγες εκείνες οι χώρες οι οποίες ήδη αντιμετωπίζουν προβλήματα λειψυδρίας.

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι χώρες τις Αφρικής. Τόσο λόγω κλίματος όσο και λόγω γεωγραφίας, οι χώρες αυτές δεν έχουν πρόσβαση στο νερό. Ο Νείλος ποταμός, ο οποίος διασχίζει δέκα χώρες της ηπείρου, αποτελεί την μόνη σωτήρια λέμβο σε αυτό το κυνήγι του υδάτινου στοιχείου. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα έχει αποτελέσει μήλο της έριδος μεταξύ των προνομιούχων αυτών χωρών καθώς η κάθε μία έχει προσπαθήσει να ελέγξει τμήμα του ποταμού μέσω της κατασκευής φραγμάτων.

Το Παλαιστινιακό είναι ένα ζήτημα το οποίο έχει απασχολήσει πολλές δεκαετίες τη διεθνή κοινότητα αλλά και τις δύο αντικρουόμενες πλευρές: το Ισραήλ και τους Παλαιστίνιους. Η επίλυσή του έχει βρεθεί πολλές φορές στο προσκήνιο με πιο πρόσφατη την προσπάθεια του προέδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος κάλεσε τις δύο πλευρές να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για τελική επίλυση των διμερών διαφορών.

Δυστυχώς όμως, στο παρελθόν, η ισραηλινή κυβέρνηση είχε δηλώσει ότι δεν θα προβεί σε επίλυση του ζητήματος εάν δεν υπάρξει, για την χώρα, διασφάλιση ευνοϊκού καθεστώς των υδάτων. Από την παλαιστινιακή πλευρά, η συμμόρφωση σε ένα τόσο φλέγον θέμα μπορεί να οδηγήσει μελλοντικά σε σύρραξη.

Η διαχείριση των υδάτινων πόρων ανά τον κόσμο θα βρεθεί στο προσκήνιο και θα απασχολήσει το σύνολο της διεθνούς κοινότητας. Η τελευταία θα έρθει αντιμέτωπη με μία παγκόσμια κρίση την οποία και θα κληθεί να διευθετήσει στη βάση ειρηνικών διαπραγματεύσεων. Η εποχή στην οποία το υδάτινο στοιχείο θα αποτελέσει αιτία πολέμου δεν είναι μακριά. Άλλωστε, ήδη η κινητικότητα στη Μαύρη Ήπειρο έχει ξεκινήσει…

*published by Efimerida "Karfitsa"

Η στροφή της διεθνούς διπλωματίας

christina.zacharia@gmail.com

Παρατηρώ το διεθνές περιβάλλον και αντιλαμβάνομαι μία σειρά διεθνών αλλαγών, μεταβολές στη διεθνή διπλωματία, ελπίζοντας σε μία καλύτερη διεθνή συνεργασία.

          Αντιλαμβάνομαι όμως ότι είναι, απλώς, ελπίδες. Διαβάζω για τη συνεργασία Ρωσίας- Τουρκίας στον τομέα του πυρηνικού εργοστασίου στα εδάφη της δεύτερης, ευχόμενη να μην πυροδοτήσει νέες διεθνείς αντιδράσεις. Οι σχέσεις ΗΠΑ- Ρωσίας προσφάτως σημείωσαν μία βελτίωση, αλλά το γεγονός ότι ο κατεξοχήν εταίρος των ΗΠΑ, Τουρκία, συνεργάζεται με τον κατεξοχήν αντίπαλο της, Ρωσία, δεν θα περάσει απαρατήρητο. Ο Λευκός Οίκος ήδη δηλώνει ενοχλημένος από τη στάση της Τουρκίας έναντι του Ισραήλ. Η συνεργασία αυτή, όμως, των δύο χωρών σε θέματα πυρηνικής ενέργειας εκτιμάται ότι θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου.

          Μέσω των αποφάσεων και των μέτρων που έχουν ληφθεί, ο Ομπάμα έχει εμμέσως δηλώσει ότι σε θέματα πυρηνικής φύσεως φέρει μηδενική ανοχή. Χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα της Β. Κορέας με την πρόσφατη πυρηνική δοκιμή, και του Ιράν με τη σωρεία μέτρων και κυρώσεων που λαμβάνονται κατά του κράτους. Ανάλογη εκτιμάται ότι θα είναι και η αντίδραση της Αμερικής στα μελλοντικά σχέδια των δύο χωρών. Αργά ή γρήγορα, όμως, η Τουρκία θα βρεθεί αντιμέτωπη και με το αναπόφευκτο δίλημμα: Ρωσία ή ΗΠΑ?

          Χαρακτηριστική είναι και η στροφή της ρωσικής διπλωματίας με την τελευταία να γυρίζει την πλάτη στον διπλωματικό και οικονομικό της εταίρο, Ιράν. Θεωρώ ότι δεν είναι τυχαίο το γεγονός. Το Ιράν είναι μία χώρα η οποία βάλλεται διεθνώς, όπως άλλωστε συνέβαινε τόσα χρόνια. Η Τουρκία, αντιθέτως, πέρα από την στρατηγική σημασία που έχει η χώρα, επιδίδεται τον τελευταίο καιρό σε μία επίδειξη ισχύος. Ανόρθωσε το ανάστημα στον ισραηλινό κολοσσό και μόλις εχθές παρουσίασε το νέο εναέριο όχημα της τουρκικής αεροπορικής βιομηχανίας. Και αυτά είναι μόνο η αρχή..

          Οι αλλαγές που θα ζήσουμε στο διεθνές περιβάλλον θα είναι μεγάλες. Οι δυνητικά ισχυρές χώρες θα αρχίσουν να κάνουν τη δυναμική τους εμφάνιση και οι αποφάσεις που θα ληφθούν, διεθνώς, θα διχάσουν. Εξάλλου, η στροφή της διεθνούς διπλωματίας είναι πλέον γεγονός.

*published by Efimerida "Karfitsa"

Πυρηνική ισχύς και διεθνές περιβάλλον

christina.zacharia@gmail.com

Η βρετανική κυβέρνηση ανακοίνωσε χθες τον αριθμό των πυρηνικών κεφαλών που κατέχει, ενώ η κορεατική κρίση βρίσκεται στο αποκορύφωμά της και οι καθημερινές προκλήσεις μεταξύ των δύο γειτονικών χωρών συνεχώς αυξάνονται. Ο αριθμός των πυρηνικών ανέρχεται σε 225 κεφαλές, αριθμός που φαίνεται ασήμαντος μπροστά στις 5.113 αμερικανικές κεφαλές και στις 300 γαλλικές.

Οι αριθμοί αυτοί έχουν εγείρει το διεθνές αίσθημα και έχουν επαναφέρει στο προσκήνιο τη Συνθήκη περί μη Διασποράς των πυρηνικών όπλων. Οι δεσμεύσεις των τριών αυτών χωρών, οι οποίες έχουν υπογράψει την προαναφερθείσα συνθήκη, δεν έπαψαν να υφίστανται λόγω παρόδου των ετών. Η δέσμευσή τους για σταδιακή μείωση των πυρηνικών τους αποθεμάτων εξακολουθεί να ισχύει.

Αντί, λοιπόν, να εφαρμόσουν την αρχική τους δέσμευση, ο νέος Υπουργός Εξωτερικών της Μ. Βρετανίας Ουίλιαμ Χέηγκ, αντιφατικά ανακοινώνει ότι «το περιβάλλον θεωρείται το πιο πρόσφορο προκειμένου να δημιουργηθεί ένα κλίμα εμπιστοσύνης μεταξύ των χωρών που κατέχουν πυρηνικά όπλα και εκείνων που δεν κατέχουν».

Εκείνο όμως που βρετανοί ξεχνούν είναι ότι στο πρόσφατο παρελθόν η Β. Κορέα προέβη σε πυρηνική δοκιμή. Ακόμη, ότι αρχικά αποτελούσε μία από τις χώρες που είχε υπογράψει την προαναφερθείσα συνθήκη αλλά λόγω αδυναμίας εφαρμογής της, το 2003 αποσύρθηκε.

Αυτή τη στιγμή η κορεάτικη κρίση βρίσκεται σε εξέλιξη, με τη διεθνή κοινότητα να βρίσκεται σε μία συνεχή εγρήγορση. Ποιος μπορεί να ξέρει την τεχνογνωσία που η Β. Κορέα κατέχει? Και ποιος μπορεί να προβλέψει το μέλλον και την κατάληξη αυτής της κρίσης?

Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι σχέσεις εμπιστοσύνης των χωρών δεν προκύπτουν, αλλά οικοδομούνται. Και στο σύγχρονο διεθνές περιβάλλον, ένα περιβάλλον το οποίο τείνει να γίνεται όλο και πιο ανταγωνιστικό, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει και να προδιαγράψει τις διακρατικές σχέσεις.

*published by Efimerida "Karfitsa"

Το παιχνίδι του ονόματος

christina.zacharia@gmail.com

Έχει ο καιρός γυρίσματα και από εκεί που αρχικά η Ελλάδα είχε το πάνω χέρι, τα Σκόπια μας καθοδηγούν. Το 1990, όταν αναδύθηκε το πρόβλημα της ονομασίας των Σκοπίων, η Ελλάδα απέρριπτε το όνομα «Πρώην Γιουκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Σήμερα, η Ελλάδα συμφωνεί στο τότε απορριφθέν όνομα, ενώ τα Σκόπια όχι.

Η Ελλάδα είχε την ευκαιρία να λύσει το πρόβλημα όταν εμφανίστηκε αλλά τότε, όπως και σήμερα, ήμασταν πολύ υπερόπτες για να δεχτούμε μία λύση που ουσιαστικά βόλευε και τις δύο πλευρές.

Ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι η ονομασία η οποία συζητιέται τις τελευταίες μέρες, «Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη», φαντάζει η ιδανικότερη. Το όνομα αυτό είχε συζητηθεί στο παρελθόν ξανά και τότε ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ είχε εκφράσει τη συγκατάθεση της χώρας. Αντιστοίχως, τον γεωγραφικό προσδιορισμό της χώρας , ο οποίος επιτυγχάνεται με την ονομασία αυτή, επιζητούσε και η Ελλάδα.

Οι σύμμαχοι που είχαμε στο θέμα του ονόματος φαντάζουν πλέον παρελθόν. Οι πιέσεις από το διεθνές περιβάλλον για την είσοδο της ΠΓΔΜ σε ΕΕ και ΝΑΤΟ έχουν οξυνθεί.

Ας μην γελιόμαστε. Η χώρα έχει φτάσει σε ένα οικονομικό τέλμα και έχει χάσει διεθνώς την αξιοπιστία της. Οι άλλοτε σύμμαχοι της χώρας ήδη έχουν γυρίσει την πλάτη τους. Τα Σκόπια εκμεταλλεύονται την παρούσα κατάσταση και επαναφέρουν το θέμα της ονομασίας στο προσκήνιο προκειμένου να κερδίσουν έδαφος. Ο κ. Νίμιτς βρίσκεται σε συνεχή επικοινωνία με τον κ. Γκρούεφσκι προκειμένου να βρεθεί λύση στο πρόβλημα, ενώ οι κινήσεις της Ελλάδας είναι άγνωστες.

Σε μία περίοδο στην οποία το κράτος ξεπουλάει τον εαυτό του, ήρθε ο καιρός να ξυπνήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε πλέον οι διεθνείς παίκτες που ήμασταν κάποτε. Είμαστε μία χώρα που έχουμε στιγματιστεί και έχουμε χάσει την διεθνή αξιοπιστία μας. Είμαστε μία χώρα η οποία, εάν καταφέρει να ορθοποδήσει, θα ξεκινήσει την πορεία της από την αρχή, προσπαθώντας να γίνει, ξανά, η καρδιά των Βαλκανίων.

*published by Efimerida Karfitsa

Το Ισραήλ και η διεθνής κοινότητα

christina.zacharia@gmail.com

Ενώ οι εξελίξεις τρέχουν στην Ισραηλινή περιοχή, η διεθνής κοινότητα άρχισε να ενεργοποιείται και να έχει έναν πιο ενεργό προσανατολισμό. Η αρχή έγινε με το Συμβούλιο Ασφαλείας το οποίο συνεδρίασε εκτάκτως προκειμένου να επιληφθεί της κατάστασης. Η Τουρκία από την άλλη, καταδίκασε την ισραηλινή επίθεση κατά της ανθρωπιστικής βοήθειας και έχει ήδη χρησιμοποιήσει το πιο δυνατό της χαρτί: τη ματαίωση του αγωγού Medstream. Με αυτόν τον αγωγό, η Τουρκία θα τροφοδοτήσει το Ισραήλ με νερό, πετρέλαιο και φυσικό αέριο.

Τα πυρά της Τουρκίας, όμως, δεν περιορίστηκαν μόνο προς το Ισραήλ. Δυσαρεστημένη ήταν η χώρα και με την ήπια αντίδραση της Αμερικής. Πώς είναι δυνατόν οι ΗΠΑ να καταδικάσουν την ισραηλινή κυβέρνηση όταν στηρίζεται από την εβραϊκή κοινότητα? Όταν αυτή η κοινότητα αποτελεί το στήριγμά της όχι μόνο σε επίπεδο ψηφοφόρων αλλά και σε επίπεδο οικονομικής ενίσχυσης? Όταν διακυβεύονται συμφέροντα τα οποία μπορούν να προκαλέσουν πλήγμα σε ολόκληρη την αμερικανική κυβέρνηση?

Η στάση των ΗΠΑ ήταν αναμενόμενη. Όπως αναμενόμενη χαρακτηρίζεται και η ουδέτερη στάση που κρατάει το Αζερμπαϊτζάν καθώς διατηρεί οικονομικές σχέσεις τόσο με το Ισραήλ όσο και με την Τουρκία και τις ΗΠΑ.

Από την άλλη, έκπληξη προκαλεί η στάση της Τουρκίας. Διατηρώντας πολύ καλές σχέσεις με την Αμερική και ανεπτυγμένες οικονομικές συναλλαγές με το Ισραήλ, έχοντας κοινούς συμμάχους και συμφέροντα, η στάση της Τουρκίας σηματοδοτεί έναν νέο διεθνή ρόλο στην περιοχή, με στόχο να συρρικνώσει την επιρροή του εβραϊκού κράτους και να το απομονώσει διεθνώς.

Η κατάσταση στην περιοχή συνεχίζει να εντείνεται καθώς ισραηλινό πολεμικό αεροσκάφος δέχθηκε αντιαεροπορικά πυρά πάνω από τον Λίβανο.

Πρέπει, επιτέλους, στην Μέση Ανατολή να επικρατήσει μακροχρόνια ειρήνη. Πρέπει τα διαιωνιζόμενα προβλήματα κρατικής οντότητας, αντικρουόμενων συμφερόντων και εχθροπραξιών να επιλυθούν ώστε να μπορέσει η περιοχή να χαρακτηριστεί από την κρατική ευημερία.. Επιβάλλεται να γίνει εφαρμογή των κανόνων διεθνούς δικαίου και των κυρώσεων που μπορεί να προκύψουν από τη μη συμμόρφωση ενός κράτους με τις διεθνείς προσταγές.

*published by Efimerida "Karfitsa"

Welcome

Σας καλωσορίζω στο blog μου!